Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

lant". Over die zoogenaamde „coulance" is het wel de moeite waard, het een en ander te zeggen.

Hoofdzakelijk dient de Maatschappij zich erop toe te leggen, coulant te zijn in het regelen van schadeposten. Zij heeft er groot belang bij, dat de eenmaal opeischbaar geworden verzekerde bedragen zoo spoedig en met zoo min omhaal mogelijk worden uitbetaald. Immers, behalve het voordeel, dat haar goede naam op dit punt haar brengen kan, berokkent zij door een tegenovergestelde houding het vak in het algemeen en zichzelve in het bijzonder een onberekenbare schade. Voor enkele jaren kwam mij hieromtrent in de practijk een merkwaardig geval voor. Een Hollandsche Maatschappij had gemeend — om afdoende redenen! — bij het overlijden van een harer verzekerden de uitbetaling te moeten weigeren. Nog geen week later sprongen er bij een andere Hollandsche Maatschappij drie verzekeringen af, daar de candidaten zich bij buitenlandsche Maatschappijen verzekerden. Het zooeven medegedeelde geval had hun geleerd — zoo zeiden ze — dat de Hollandsche Maatschappijen chicaneerden! Waar een andere Maatschappij aldus de gevolgen van de gemotiveerde handelwijze eener zusterinstelling ondervond, hoeveel te meer moet en zal daar ongemotiveerde incoulance bij de uitbetalingen in de eerste plaats de incoulante Maatschappij zelve schaden! Het is jammer, dat er, speciaal in het buitenland, nog zeer enkele Maatschappijen zijn, die op dit punt aan eene beklagenswaardige kortzichtigheid lijden.

Dit alles om aan te toonen, hoezeer een coulante regeling der schadeposten in het belang van elke Maatschappij is, en hoezeer dus in deze de belangen van Publiek en Maatschappij elkander dekken! Het spreekt nu van zelf, dat de Maatschappijen goed doen gedurende het bestaan van de verzekering zooveel mogelijk waarborgen te scheppen, dat zij aan deze verplichting tot een spoedige uitbetaling casu quo voldoen kunnen. Hetzelfde publiek echter, dat over „incoulance" spreekt, zoodra een uitbetaling eenige vertraging ondervindt, gebruikt zonder veel complimenten datzelfde woord, wanneer de Maatschappij reeds vooruit maatregelen tracht te nemen, om die z.g. incoulance te voorkómen.

Voorbeelden hiervan ontmoet men letterlijk dagelijks in de practijk.

Bij het sluiten der verzekering dringt de Directie herhaaldelijk aan op het overleggen van de geboorte-acte. — „Vervelend, incoulant, er is immers nog tijd." — De verzekerde overlijdt onverwachts, en

Sluiten