Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„op niet zeer oordeelkundige wijze, en er moest een middel gevonden „worden om het gat te stoppen." — Zoo iets is mogelijk in een land, waar de Staat zeer vèr gaat in zijn z.g. zorg Voor solide geldbelegging; die „zorg" schijnt niet. te kunnen beletten, dat één enkel persoon door verkeerde belegging een bloeiende Maatschappij te gronde richt!

Een nog duidelijker bewijs van de onmacht van het Staatstoezicht is zeker wel de toelating en lijdensgeschiedenis der Assessment-Maatschappijen in den Staat Massachusetts. Hoewel de met het toezicht belaste Ambtenaar zich met hand en tand daartegen verzette, dreef de wetgevende Vergadering het toelaten dier Maatschappijen niettemin doorl , Dit geschiedde in 1887, en onmiddellijk vestigden zich niet minder dan 60 dergelijke ondernemingen binnen den Staat. Het gestrengste toezicht heeft niet kunnen verhoeden, dat deze thans bijna alle verdwenen zijn, onder achterlating van vele duizenden bedrogen verzekerden!1)

En, wat de gewone Levensverzekering-Maatschappijen betreft, ook daar faillissement op faillissement! Het meest treffende geval is zeker wel dat van de Continental Life Assurance Company, die van haar oprichting in 1866 af onder het toezicht stond van den Staat New-York. Deze was haar „doopvader", zooals. een Amerikaansch blad het uitdrukte; men zou eraan kunnen toevoegen: haar onderwijzer en opvoeder! Nog op den 31en December 1875 verklaarde de Staat, dat de toestand der Maatschappij in alle opzichten bevredigend was, en vóór het einde van i8j6 was zij gefailleerd] Het aantal der teleurgestelde verzekerden bedroeg niet minder dan 24000! Deze zullen zeker het toezicht van den Staat om het zeerst gezegend hebben! En bij hunne stemmen zullen zich voegen die van duizenden andere, die in denzelfden toestand verkeeren. Immers sinds de invoering van het Staatstoezicht in de Vereenigde Staten failleerden daar ver over de 100 LevensverzekeringMaatschappijen.

Ook in Frankrijk zijn onder het toezicht van den Staat geruchtmakende faillissementen voorgekomen, waaronder dat van het Crédit Viager. Alfred Thomereau, de bekwame Oud-Redacteur van den Moniteur des Assurances, schreef daaromtrent het volgende:

„Waartoe heeft deze quasi-voogdij (van den Staat) geleid? Tot een „ware ramp — gelukkig éénig in haar soort!2) —, tot het schandelijke

In Frankrijk

1) Zie blz. 60.

2) Dat kon Thomereau nog zeggen op het tijdstip, waarop hij schreef.

Sluiten