Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

komt, zien wij al spoedig, dat wij hier staan voor wat men gewoon is te noemen: „het overdragen der portefeuille" van de eene Maatschappij aan de andere. Er kan wel geen redelijke twijfel bestaan aan het feit, dat voor de rechtsgeldigheid van zulk een overdracht de toestemming van eiken verzekeringnemer, individueel, vereischt wordt. Die toestemming kan niet stilzwijgend ondersteld worden: zij moet uitdrukkelijk blijken. En zoolang nog één verzekerde der overdragende Maatschappij die toestemming niet heeft gegeven, moet die Maatschappij in stand blijven, al waren ook alle andere verzekeringen reeds door de overnemènde onderneming overgenomen.

Deze toestand is evenwel niet in overeenstemming met de behoeften van ons bedrijf. Het kan voorkomen en is voorgekomen, dat de overdracht van de portefeuille eener onderneming aan eene andere zeer in het voordeel van alle verzekerden der eerste onderneming strekt. Dit zal zelfs een zeer gewoon verschijnsel zijn, want de overdragende Maatschappij is bijna steeds de finantieel zwakkere. Juist hare finantieele zwakheid is meestal de reden van de overdracht. Daarom mag het overdragen der portefeuille niet al de moeielijk gemaakt worden. En hoe verbazend bezwaarlijk is dit niet, wanneer de bovenaangegeven regels moeten gevolgd worden. Men moet dan beginnen met alle verzekerden, individueel, om toestemming tot de overdracht hunner verzekering te vragen. En nu kan men er zeker van zijn, dat het meerendeel hunner, uit zorgeloosheid of onverschilligheid, eenvoudig niet antwoordt. Dan moet opnieuw geschreven worden — eindelijk zelfs zijn persoonlijke bezoeken noodig. Want — zooals opgemerkt — het niet-antwoorden vloeit bijna steeds voort uit achteloosheid, en volstrekt niet uit onwil om de toestemming te geven. Wanneer men zich nu een Maatschappij met vele duizenden verzekerden denkt, dan zal men inzien, welk een enorm tijdsverloop met het voorbereiden der overdracht verloren moet gaan. Staat die Maatschappij zwak, dan zou dit lange uitstel haar ondergang kunnen veroorzaken, terwijl snelle overdracht die had kunnen voorkómen. In het belang der verzekerden vooral, is dus een wettelijke regeling, die grootere snelheid van handelen mogelijk maakt, zeer gewenscht.

Zulk eene regeling is niet moeielijk aan te geven. De Wet heeft slechts te bepalen, dat uitdrukkelijk moet blijken, niet van de toestemming tot de overdracht van de zijde der verzekeringnemers, doch van hunne weigering. Met andere woorden: wanneer de toestemming van eiken

Bezwaren va den tegenwo?' digen toestand-

Wensoheli^ regeling.

Sluiten