Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Zelfmoord. ur «lfmoord.

ii»'

is men reeds zóó ver, dat het meerendeel der Maatschappijen de verantwoordelijkheid van den verzekeraar bijna voor alle gevallen erkent, uitgezonderd voor enkele, waarin óf bedrog waarschijnlijk is, óf het risico voor den verzekeraar door toedoen van den verzekerde zóózeer toeneemt, dat men haar recht en billijkheid de verplichting van den verzekeraar niet langer handhaven kan.

Als eerste en voornaamste voorbeeld noem ik het geval, dat de persoon, wiens leven verzekerd is, zelfmoord pleegt. Tot voor betrekkelijk korten tijd achtte men daardoor elke Maatschappij van haar verplichting tot uitbetaling van het verzekerde bedrag bevrijd. De gronden, die men daarvoor aanvoerde, waren vooral deze, dat bij het berekenen der premiën erop gerekend was, dat elke verzekerde den natuurlijken dood zou sterven; verder, dat, zoo ook ingeval van zelfmoord uitbetaald moest worden, ieder, die van plan was zich het leven te benemen, eerst een flinke verzekering sluiten en op die wijze de Maatschappij van Levensverzekering bedriegen zou; ten slotte, dat het niet aanging, de Maatschappij verantwoordelijk te stellen voor de gevolgen eener handeling van den verzekerde, die toch zonder twijfel moreel te veroordeelen en tot op zekere hoogte een misdaad is. Geen dier gronden is echter steekhoudend, en het zal wel nauwelijks noodig zijn dit breedvoerig te betoogen.

Vooreerst houden de statistische gegevens, waarop de berekeningen der Maatschappijen gegrond zijn, wèl rekening met de sterfgevallen ten gevolge van zelfmoord.

Verder bestaat er, om het bedrog door zelfmoord te voorkómen, een eenvoudig middel, dat wij reeds vroeger leerden kennen.1) Het is n.1. voldoende, dat men slechts gedurende enkele jaren na het afsluiten der verzekering de verplichting tot uitbetaling, ingeval van zelfmoord, voor den verzekeraar doet vervallen. Het is nauwelijks aan te nemen, dat iemand zich verzekeren zal met het oog op een zelfmoord, dien hij thans reeds van plan is over b.v. 3 jaren te begaan; en omgekeerd pleit de waarschijnlijkheid ervoor, dat, wanneer iemand zich binnen een zoo korte periode van het leven berooft, de verzekering werkelijk met het bedrieglijke oogmerk gesloten werd, binnen kort door zelfmoord de Maatschappij tot uitbetaling te noodzaken. Het is intusschen zeer goed mogelijk, dat zelfs dan volstrekt van geen bedrog sprake zal zijn,

') Zie blz. 176 v. v.

Sluiten