Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hunner in dit opzicht de grootste concessie doen wil. Want waar de een de helft zijner provisie wil afstaan, daar wordt de ander allicht bereid gevonden, nog een tikje verder te gaan, als het afsluiten van den post er voor hem van afhangt. En de candidaat-verzekerde, die den eenen Agent al bereidwilliger vindt dan den anderen om hem te gemoet te komen, wordt meer en meer bevestigd in zijn meening, dat hem slechts gegeven wordt wat zijn recht is!

Men denke niet, dat ik hier overdrijf. Er zijn landen, waar de Agent als een der eerste, zoo niet de eerste vraag, die elk tot verzekering aangezocht persoon tot hem richt, te hooren krijgt: „En hoeveel provisie „staat ge mij af?" Wanneer dan het antwoord luidt: „De provisie behoort „niet aan U, maar aan mij", lacht zijn candidaat medelijdend, haalt de schouders op, en zegt: „Dan zal ik geen gebruik van Uw aanbod maken! „Dat, wat gij mij weigert, staat ieder ander Agent mij toe!" — Er behoort heel wat tact en volharding toe, zich dan niet te laten ontmoedigen.

Het behoeft nauwelijks gezegd te worden, dat in dergelijke landen het Agentenbedrijf eenvoudig bedorven is. De Agenten toch genieten dikwijls niet de helft van het hun toekomende, en vele hunner zien zich genoodzaakt op andere, dikwijls weinig kieskeurige wijze, het geld, waarvan zij leven moeten, machtig te worden. Het zijn dan meestal de Maatschappijen, die fungeeren als de kip, die geplukt wordt — tenminste zoo zij dom genoeg zijn zich te laten plukken. Maar welk een vernedering van den Agentenstand heeft die toestand ten gevolge, welke elementen bestempelen zich in zulke landen met den eervollen Agentennaam!

Reeds vele jaren geleden werd door de groote Fransche Maatschappijen het besluit genomen, om eiken Agent, die betrapt wordt op het afstaan van provisie, uit haar dienst te ontslaan. Dit besluit was niet alleen in het belang dier Maatschappijen zeiven, doch in de eerste en voornaamste plaats in het belang van den geheelen Franschen Agentenstand. Jammer maar, dat het niet gelukt schijnt, dien maatregel door te voeren!1)

Laat de Agent — dit is de slotsom, waartoe ik kom — nimmer aan eenig tarief van zijn Maatschappij tornen. Laat hij zijnen candidaten de premiën opgeven, zooals die in de tarieven voorkomen, en laat hij

x) Vergelijk ook blz. 129, v.v.

Sluiten