Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gejuich; en het plantte zich voort langs pleinen en straten en steeg omhoog als een hymne van dankbaarheid: „Leve de Koning! Leve „Impulsus, onze goede Koning!"

En Impulsus trok zijn broeder tot vlak vóór de balustrade, en, op het juichende volk wijzende, zeide hij met een onbeschrijflijk zachten glimlach:

„Zie, broeder, dat is mijn schatkamer!"

Koning Quies keerde als een wijzer man in zijn Rijk terug.

Hier eindigt het sprookje van de twee Koningen. Zeker zal ik het nauwelijks behoeven te verklaren. Koning Quies is de welmeenende, maar vadsige zelfgenoegzaamheid, die tevreden is, als zij rustig haar penningske opsteekt, en in mededinging van buiten slechts de verstoring van haar rust ziet, de glundere zelfvergoding, die ten koste van anderen leeft en door haar omgeving veracht wordt. Koning Impulsus is de hervormende veerkracht, die het nieuwe en vreemde tot zich trekt, die in mededinging het middel ziet om veel goeds te verkrijgen en aan waardeering van wat zij heeft, hoogachting paart voor hen, die haar door onderricht meer kunnen doen verwerven. Opzettelijk koos ik tot voorbeeld de buitenlandsche concurrentie. Immers in geen land ter wereld is die naar verhouding sterker en geprononceerder dan in ons vaderland.

Waar men hier en daar onkruid ziet wassen, dat door die buitenlanders geplant werd, laat men het daar met krachtige hand rukken uit den vaderlandschen bodem en hen, die het plantten, ter verantwoording roepen: Koning Impulsus deed evenzoo met de vreemdelingen, die misbruik van zijn gastvrijheid maakten. Maar laat men daarbij nimmer vergeten, hoe ontzagelijk veel de Nederlandsche levensverzekeraars aan die buitenlanders te danken hebben, hoeveel zij van hen geleerd, ook onbewust geleerd hebben. En laat men ervoor waken — wat er ook in andere landen geschiede —, dat Nederland voor buitenlanders de poorten wijd open houde en dat men die ten onzent steeds blijve beschouwen en behandelen als broeders met gelijke rechten en gelijke verplichtingen!

Verklaring iet sprookje

Sluiten