Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

inruimen aan finantieele mededeelingen, waaronder dan weder de berichten omtrent het verzekeringswezen meer of minder op den voorgrond treden. De vakpers omvat de bladen, welke zich uitsluitend het verzekeringswezen ter behandeling hebben gesteld, benevens enkele finantieele bladen, welke, blijkens hun titel" of inhoud, zich tot taak stellen, nevens den effectenhandel, de geldmarkt, enz., het verzekeringswezen grondig te behandelen. Het spreekt dus vanzelf, dat men aan de groote pers en aan de vakpers niet dezelfde eischen stellen mag: wat voor de eerste bijzaak is, moet voor de tweede hoofdzaak zijn. Maar ook de omstandigheid, dat de eerste voor het groote publiek, de laatste voor een beperkter categorie van lezers schrijft, maakt beider taak ten opzichte van het Bedrijf der Levensverzekering verschillend.

il<! groote pers.

!

beliü 8r°ote pers C°rt •» de ti <-nsverzeke- ;

ScCkenda0ht te

1

I

( 1 (

(

t

1 1

f

I.

Allereerst wensch ik te handelen over de positie, die de groote pers laar mijn inzien tegenover de Levensverzekering in te nemen heeft, n\\ zij haar roeping, de bevordering van het algemeen belang, van het ,gemeenebest" — om een Oud-Hollandsche uitdrukking te gebruiken —, getrouw blijven.

Men kan vóóraf nog deze vraag stellen: Is niet elke bemoeiing harer;ijds met het Bedrijf der Levensverzekering ongewenscht ? Slechts in één ;eval zoude ik hierop bevestigend willen antwoorden en wel dan, wanïeer zij niet over medewerkers beschikken kan, die geacht kunnen vorden op de hoogte van het vak te zijn. Het zoogenaamde „liefhebberen" is op elk gebied gevaarlijk, maar nergens meer dan op dat Ier Levensverzekering. De daarop voorkomende kwestiën zijn van zoo velerlei aard en dikwijls zóó ingewikkeld, dat voor het vormen van ;en oordeel veel voorbereidende studie noodig is. Er zijn daarbij vraagtukken, die, oppervlakkig beschouwd, zeer eenvoudig en gemakkelijk >p te lossen schijnen, maar die inderdaad met allerlei andere vragen amenhangen en een zeer voorzichtig oordeel eischen. Het is echter :en bekende zaak, dat leeken op dit gebied, meer dan op vele andere, :ich bevoegd tot oordeelen achten en dan ook een zeer hoog woord weren, hoewel zijzelven erkennen leeken te zijn, d.i. — laten we het naar ronduit zeggen — er niets van te weten! Een advocaat, die over geneeskundige kwestiën oordeelt, een geneesheer, die een juridisch idvies ten beste geeft, zal men op het hem vreemde gebied niet veel

24*

Sluiten