Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Hada den knecht had doen Inschenken. De geneesheer was in de zaal blijven rondloopen, had de schilderijen aan den wand — voorouders der Hada's allen — vluchtig beveegd met zijn blik; was toen weêr naar boven gegaan en... boven gebleven.

Alleen, in de groote zaal met het knappend houtblok en een enkele tochtsuizing af en toe langs het losse behang, lag Hada te luisteren. Nu en dan hoorde hij even een stap in dé gang, de verfluistrende stemmen van de bedienden; toen was het een oogenblik zoo griezelig leeg-sül, dat hij «ijn hoofd verborg in 't stoffig-riekend trijp van de canapé. Aan de vensters tikte het met doffe klopjes: zeker sneeuw; en opeens moest hij denken aan een sleetocht lang geleden, op 't buiten zijner ouders „De Groote Brink", toen hij een jongen was.

De dokter had beloofd hem te laten waarschuwen als bij komen moest, en hij luisterde of er nog steeds niemand de trap afkwam om hem te roepen. Het zou een moeilijke bevalling worden, had dokter gezegd; Martha was dan ook niet sterk, nooit geweest. Bij de geboorte van Robert scheelde het óók weinig of zij was gestorven. Gek, dat hij nu zoo kalm voor zich heen zich dat indenken kon: Martha

dood, Martha weg nooit meer haar gezicht te zien, haar

stem te hooren.... Toch hield hij van haar, zelfs véél.... al was hun huwelijk dan ook niet dat geworden wat hij,

vooral wat zij er van gehoopt had Wenschte hij dat

zij sterven zou? Neen, neen... en toch ... waarom moest hij nu het éérst denken aan al de soesa die dat geven zou, vooral hier op 't land; het zorgen voor de begrafenis, rouwbrieven, advertenties in de couranten...

Dan zou hij vrij zijn... Hoopte hij het, of vreesde hij ? .. | Hij was geen man voor het huwelijk gebleken, althans niet met een vrouw als Martha... Maar toch hield hij van haar, en... neen, neen, hij kon niet wenschen dat zij sterven zou. Ze had zoo veel gehoopt en ze was nog zoo jong... hij had veel aan haar goed te maken. Als nu maar eerst het kleintje er was, de kleine Annie (want het moest een meisje zijn)... dan zouden ze samen op reis gaan: Zwitserland, Italië, nog verder naar 't Zuiden... prachtig leven daar.. . de passie van die donkere zuidelijke vrouwen...

Hij schrikte. Daar gingen zijn gedachten weêr... Got, was hij dan zóó slecht... te denken, terwijl zijn vrouw boven lag...

Zijn oog viel op een der familieportretten aan den wand:

Sluiten