Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

stuivelde, tot de vensterbanken vol kleine witte pluisjes lagen en de taxen en coniferen bij de keuken witte pelsjassen aan kregen.

Dan was het heerlijk om beneden in de zaal te mogen komen met de oude portretten en schilderijen, en op pappie s knie bij den haard te zitten en te kijken naar de gloeiende vuurgrotten, terwijl pappie vertelde. - O. pappa kon dat nooit zoo mooi als meneer van Doorn van „Veluw-steyn" wanneer ze daar gevraagd was om met Ada'tje te spelen, ue verhalen van papa waren soms zoo gek: pappa bracht er altijd maar weêr nieuwe menschen in, dieven en roovers met tien oogen en twintig handen en dieren met gloeiend gouden haren — zag zij ze niet in den haard aan 't vechten. —; en dan kon pappa er nooit een goed eind aan maken en liet hij ze elkaar maar allemaal opeten, tot er eên was overgebleven, die zoo dik was, zóó dik!... En dan schaterden ze om die ééne dikke en om dat malle verhaal van papa. totdat het heelemaal donker was en wand meCr 2leD kondcn dan de 9°ude° Ujsten aan den

n^Paxïbelde papa 01 üet dc lamP brengen, en dan kwam Miss Norton en bracht haar weêr naar boven.

Een groot genot was het altijd voor Annie als ze met pappa de plaats in mocht. Dat was heel iets anders dan t wandelen met Juf. Juf was wel lief. maar liep altijd zoo hard en woü nooit blijven stilstaan om naar iets te kijken, fin er was zoo vreeslijk veel te zien op De Elze! Daar hadt je de groene boschjes bij het prieeltje. Zoo donker was het daar onder de stammetjes; Annie was altijd een beetje bang als ze er tusschen door gluurde; ze wist: in dat hol daar waren de kaboutertjes. - En dan het Rozenlaantje en de Kolk' met het brugje van boomschors. Hoe diep en geheimzinnig was dat, als je naar beneden keek in twater... Pappie moest dat altijd allemaal in zijn verhalen, s avonds na t eten, te pas brengen. . Afa vader door De Elze liep, had hij meestal een gelen ;stroohoed op met omgebogen rand. en een witlinnen tuinjasje aan boven zijn fluweelen vest-met-de-witte-streepjes. In zijn hand hield hij dan soms wel een krom snoeimes, waarmede hij af en toe een takje weg sneed uit de heesters, en t was gek — en eigenlijk ook heel erg oneerbiedig — maar eens moest Annie. toen ze naar dat snoeimes keek. opeens aan pappies neus denken: die was óók zoo krom;

Sluiten