Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De Elze telden niet meê: die waren zoo heel andets dan de meisjes in Den Haag. Zij stond vreemd en verlaten tusschen al die dametjes, die zich met haar niet veel bemoeiden. — Toen was er iets anders in haar geworden; ze vertelde niet meer van De Elze, van buiten; ze deed meê met de anderen. Ze werd óók een dametje. Ze holde niet meer de straat op. Miss Norton tegemoet, kwam die om twaalf uur haar halen; ze deed netjes en afgepast als de anderen. Ze was een meisje van stand, hadden de schoolkennisjes haar verteld, en dan vloog men niet over straat; daarvoor hadden de jongens geen respect. „De jongens" — dat was het onderwerp van gesprek onder al haar vriendinnetjes. Men telde op, hoeveel „doppers" men had; wie 't meest gegroet werd stond het hoogst in aanzien bij de meisjes. Annie vond het flauw en toch wel leuk tegelijk.

Thuis was het, met 'mama, ook alles heel anders geworden. Papa was niet zoo vroolijk meer als in 't begin; hij miste De Elze, dacht Annie. Zij zag hem maar weinig, evenals trouwens mama. Ze gingen veel uit, naar diners en concerten; dan mocht zij, Annie, wel even soms binnen komen, in de slaapkamer, om mama te bewonderen. Hoe gek zag papa er uit in zijn zwarten rok met dat groote gat van voren, waar door zijn witte overhemd kwam. Ze moest dan ineens soms wel denken aan die stille middagen op De Elze voor 't vuur, als ze papa's haar in de war bracht en ze samen lachten om de dolle verhalen. — 't Was alles zoo anders nu. Of papa het prettig vinden zou?

Soms waren er ook wel partijen bij hen aan huis. Beneden in de gangen en kamers waren alle lichten op. Boven, bij Juf, hoorde ze de rijtuigen door de Laan Copes aanrollen; portieren klapten. Dan gluurde ze wel van boven af in de gang met den rooden looper, waar knechts met witte handschoenen stonden bij de glazen tusschendeuren. 't Rook naar bloemen. Dames in lichte toiletten ruischten snel de gang door; waren dadelijk weg; ook heeren in zwarte rokken, net als papa.

Dat waren akelige avonden. Beneden was het licht en vroolijk; klonk muziek en stemmen; en zij zat bij Juf. O, ook groot te zijn en beneden zich in de salons te mogen bewegen: bewonderd te worden net als mama — hoe verlangde zij daarnaar!

Papa scheen niet van die partijen te houden. Den volgenden

Sluiten