Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

den grintweg naar het station... Op het voorbankje Annie die mende; achter haar het groompje stijf-koddig in zijn lange uniformjas, waarvan de slippen tot op zijn laarzen hingen, zijn geglacéde groote handen werkloos op zijn knieën uitgestald.

Annie hield de leidsels strak, want Carl was schrikkerig, had niet genoeg geloopen in den laatsten tijd. Oppassen bij den molen ginds: 't peerd was zoo schuw voör die zwarte wiekschaduwen op den weg; ze hoopte maar dat i stil zou staan. „Tut, tut, tut, ouwe jongen, wat hebben we nu aan de hand?"

Het paard hield in en stond even te trappelen, terwijl een vrachtwagen voorbij kwam. Ze hield de leidsels nog wat strakker, zoodat het dier op zijn bit te knauwen stond; dan legde zij even de zweep op en Carl schoot voort, zijn schoft glanzend-bruin in de zon. In het perspectief van den weg stonden de boomen half bladerloos; daarachter lagen de landen, meest kaal al, hier en daar met vakken wintergroensel; lappen weiland ook. De enkele voorbijgangers namen hun pet af, of knikten tegen de juffer van 't Huis. Annie groette vriendelijk terug, soms ook namen noemend als ze toevallig die wist. En onderwijl zat zij te denken aan mama. die ze van 't spoor ging halen;, wat mama zou zeggen; hoe ze er uit zod zien; hoe mama zou vinden dat zij, Annie, er uit zag (ze had haar nieuwe rijcostuumpje aan) — en aan Den Haag, waar ze nu overmorgen weêr naar zou terug gaan, met mama, na dén heelen zomer hier bij grootmoeder gelogeerd te hebben....

Ze wist niet of ze verlangde naar mama en of ze verlangde naar Den Haag Ze vond het zoo moeilijk haar

gevoelens te ontleden. Aan den eenen kant vond ze 't vreeselijk van haar Groote Brink te moeten afscheid nemen en van grootmoeder, die altijd zoo lief voor haar was. Maar aan den anderen kant vond ze 't toch wel heerlijk dezen winter in Den Haag te zijn: 's middags, als ze geen les had, te shoppen in de Spui- en Veenestraat, — al die menschen, mooie winkels, taartjes te eten bij Sprecher of thee te drinken in de Princess Room. En dan de tea's en concerten en de schouwburg, en een enkelen keer een bal of diner. Wel erg sporadisch dat alles, want ze ging nog niet „uit". O hemel nee, eerst nog twee jaar „en familie" in Engeland waarschijnlijk. Jakkes zoo laml Daar zou moeder wel over beginnen straks, of morgen, of overmorgen: voor vervelende dingen was altijd tijd genoeg. Hè. 't was zoo akelig, dat

Sluiten