Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

thee schonk, en zij allen in een wijden kring er omheen. Wat daar was afgelachen en geflirt: gót 200 eenig! Daar had ze ook Rudolf van Meerwijk ontmoet, Rudolf, van wien ze, nu ja... een heel klein beetje gecharmeerd was geweest, 't Was een knappe man ; wat stond 'm dat flanellen tennispak uitstekend met die slappe hoed. Hij was veel ouder dan zij; ze geloofde 'm wel dertig I '.t Was dan ook maar gekheid geweest; verliefd kon ze zich heelemaal niet noemen. Toch benieuwde 't haar of ze hem den volgenden zomer weêr ontmoeten zou ... Ah, daar zag ze haar „petekind" geloofde ze al in het zand zitten 1 Kijk, Pollux heeft 'm ook al in 't oog: hij rent er op af; petekind wordt bang, begint weg te kruipen.

Zij floot op het metalen fluitje dat ze tusschen haar blouse had; begon te hollen. Hier Pollux, Castor hier 1 Wees maar niet bang Krelis, hij doet je niks 1...

Zij had het kind nu bereikt, dat met groote, bange oogen naar de honden zat te gluren, 't Was een dikke jongen van een jaar of anderhalf; een bol-rond hoofdje met kort blond haar, een paar blozende wangen en hel-blauwe staar-oogen. 't Leek een bazuin-engeltje van een fresco of prent. Het kind had een smoezelig katoenen jurkje aan met blauw-enwitte ruiten: de kousjes, afgezakt tot op de morsige schoentjes, die met touwtjes waren dichtgeregen, lieten stofflg-roze stukjes bloot der mollige beentjes. In dat kind had Annie altijd dolle pret. 't Was een kind om te mokkelen en te kussen: die bazuinengelwangen éênig I Je zou er een stukje uitbijten. Wel moest ze altijd een kleinen weerzin overwinnen voor ze 't een kus gaf: 't kind was zoo stoffig — toch was 't een te heerlijke jongen, een verrukkelijk kind. Die oogen, eenig, net hard-blauw porcelein, zoo eigenwijs-groot-open die je aanstaarden: 't was om te schateren zoo leuk.

Ze had zich gebukt en het kind op den arm genomen: haar blouse was tóch vuil. De honden stonden op een afstand te grommen en de jongen draaide struisvogelachtig het bolle hoofdje af, uit vrees voor de dieren. ■— Castor, Pollux, stil! gebood Annie. Toen begon ze tot het kind te praten met lieve woordjes van afleiding.

Eerst een kwartier later vervolgde ze haar weg.

V

Ze hadden wat vroeger gegeten dien middag, om «om

Sluiten