Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de buikige glimmend-gelakte break met geslepen vensters, Bert statig op den bok, zweep vooruit. Maar daar... in den hoek bij 't portier... nee, dat kon niet... of zou juffrouw Verheide...

— Doris... zit er iemand in 't rijtuig ?

— Jawel juffrouw.

— Is het... het is toch niet... de oude mevrouw! ?...

— Jawel juffrouw. , . ■ i

O, dat lieve ouwe menschje; daarom dus de break en niet 'de oliewagen: de break met het lage opstapje, waarom grootma er zoo graag meê reed... wat 'n schat 1... haar zelf te komen afhalen...

Annie was, het palfreniertje voorbij, naar het rijtuig gehold, waar ze duidelijk nu grootmoeders mager-geel gezichtje voor 't portierraam onderscheidde. — Grootmoeder, wat allerliefst van u.. . heusch. dat had ik nooit gedacht...

— Annie, kindje, wat ben ik blij dat je weêr bier bent... dat moeder je zoo vroeg al woü laten gaan... Heb je een goede reis gehad ? Ben je niet moê 7

Onder 't rijden moest Annie van alles vertellen. Met oudje zat innig-gelukkig met de hand van haar kleindochter in de hare en vroeg maar telkens of Annie het heusch. heusch niet vervelend vond dat gezellige, drukke Den Haag te verwisselen voor het stille buiten en zoo n suf oud mensen.

— O o, grootma, wat is u aan 't complimentjes visschenl lachte Annie, met glans-blijë oogen, die telkens naar buiten dwaalden om bij 't weêrzien van al dat bekende toch vooral niets te missen. - Daar had je de boerderij van Pauw, waar ze als klein meisje kersen ging eten.. . daar reden ze door zijn boomgaarden aan weêrszijden van den weg... tt

In 't dorp hielden ze een paar maal stil om een pakje at te geven i eens bij den dominee, van wien grootma een boekje geleend had. naar zij vertelde... en eens bij vrouw Toostens, de bakkersvrbuw, om te hooren hoe het ging met haar zieke kind. Vrouw Joostens stond voor het portier een heel relaas op te lepelen van al de symptomen... erg onsmakelijk. Annie hield niet van zieke menschen, en zieke boeremenschen vond ze gewoon onuitstaanbaar. Dat was egoïstisch zou grootmoeder zeggen... don t matter... ze hield er nu eenmaal niet van...

O wat was het heerlijk: eindelijk het hek weer eens in te draaien van De Groote Brink; na 't geratel over het laatste stukje weg was dat opeens een zoo smijdig rustig geluid van de wielen in de oprijlaan. Door de ruit zag zij

Sluiten