Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Wat opzij, in een hoek van de serre, op een pouffe geplant tegenover Jet. die haar vroeg over Engeland, dwaalden haar oogen nu en dan even naar het samenzitten van de oude dames onder de groene palmen: grootma klein en magertjes in haar zwart-zijden mantilletje. als een ingedoken poesje in een te ruime huid. haar rimpelig hoofdje met het bleeke pruimenmondje onder het fluweelen tocquetje in aandacht naar de sprekende mevrouw Broeckaerts gewend. At en toe knikte ze even haar knikje, of opende zich het kleinvooruitgestoken mondje voor een paar bescheiden woordjes, die in den woordenvloed van haar vriendin verloren gingen.

Annie wist wel - dat was geen onbeleefdheid van mevrouw ; maar grootma sprak nu eenmaal niet veel, luisterde graag, en bij mevrouw Broeckaerts was het juist omgekeerd. Haar volle, blanke hand maakte bij wijlen een betoogend gebaar, als vah een man; toch niet ongracieus, toch bleef ze een dame, dacht Annie...

— Zijn het niet net twee oude dames van een Bakker Korffje ? lachte Jet. — Alleen de witte mutsjes ontbreken 1...

let was een mooi meisje, vond Annie altijd; een beetje zuidelijk, met donkere oogen en blauwzwart haar, dat in een vlecht op haar achterhoofd gerold lag. Zij droeg een japon van liberty-zij. terracotta-rood, aan den hals gesmokt. Annie - hield veel van haar; vond haar zoo innig dlstinguished en zoo eenvoudig. Jet was altijd zoon beetje haar ideaal geweest als ze vroeger bij grootma logeerde; ze had altijd de stille hoop gehad een beetje zooals Jet te worden als zij zes en twintig was, maar ze wanhoopte er wel wat aan.

Tant pis 1... . „

— Je komt van 't zomer toch ook weer tennissen, zeg Ans? We rekenen op je! Over een goeie maand beginnen we weêr; 't zal heel leuk worden dit jaar, denk ik. want er komen veel famieljes buiten ...

— O ja? informeerde Annie.

— Ten eerste de Fockens — met een zoon en een dochter — die waren toen je 't laatst hier was naar de Harz. als ik me wel herinner. Ken je Emilie 1...

**> Ze is twee en twintig; die nadert dus jou leeftijd...

— Oho! lachte Annie. — Ik ben eerst achttien.

— Ach, heusch? Is 't werkelijk? verbaasden zich Jets aroote oogen. — Ik dacht dat je op zijn minst negenden was.. i

— Da's in elk geval nog een heeleboel jonger dan fcmilie Fockens!

Sluiten