Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

tien uur te gaan: een ruïne in de buurt te bezoeken, welke Annie nog niet kende. Hij had een mak peerdje op stal staan, juist iets voor haar, tot zij haar eigen rijpaard hebben zou. „Élégant" heette het — dus juist een goed peerd voor jou, Annie...

Weêr kleurde zij. — Wat 'n flauwe man: altijd complimentjes. Toch was hij de beste van al de Boudaens: ze vond hem wel aardig ...

In hun vroegere leerkamer had zij de meisjes gevonden ieder voor een raam in de breede vensterbank, met een boek.

■— Bonjour kinders; hoe staat jullie het leven; je mama vraagt of je in den salon komt...

Marguerite keek schapig van haar boek op, met een open mond. Haar fletse oogen, achter de glimmende brilleglazen, staarden verbaasd.

— Gut Annie. ben jij daar? ... wie zijn er in den salon?

— Wij 1 zei Annie hoog. •— Hare grootmoederlijke Hoogheid mevrouw de Douairière Hada-de Beukelaer en derzelver kleindochter hare jonkvrouwelijke Hoogheid Anna Wilhelmina Frédérique Hada, in spe Baronnesse zoo en zoo... Zeg, waarom zitten jullie hier in huis toch altijd met alles potdicht ...

Mèt schoof zij op eigen houtje een raam open.

— Zeg, dat had je wel eerst kunnen vragen, vind ik, snibbigde Henriëtte hoestend. — Ik ben zoo verkouden als ik weet niet wat...

— O. ik ben voor de homceopatische geneeswijze, antwoordde Annie, die voor 't raam bleef staan wachten tot „de schapen" hun boeken hadden dicht gedaan, Marguerite haar hulshoudschort had uitgetrokken (gracious me: een huishoudschort I), in één woord gereed waren haar naar den salon te vergezellen.

Weêr in 't rijtuig alleen met grootma, pijlsnel glijdend langs het poppige vijvertje, de aeolusharp, de witte paaltjes ... had Annie even haar hart moeten luchten; 't had de oude dame moeite gekost haar met sussende woordjes te bedaren.

En in den blauwen salon op Beukenoord deed mevrouw Boudaen haar man verwijten, omdat hij zoo in 't oog loopend met Annie had geflirt. Maar haar Karei had eens gefloten, met zijn vingers tegen 't raam getrommeld, en toen, zich snel omwendend, gelachen: — Ze lijkt net 'n schichtig

Sluiten