Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

niet met het lunch op mij laten wachten, en 't is nog een heel eind naai Dennenhorst... Dag juffrouw Hada, dank voor uw welwillendheid mij getolereerd te hebben. We zien u zeker morgenmiddag op het tennisveld ?...

— Ja zeker; ik denk tenminste wel, lachte' zij. — En zoudt u me alstublieft maar bij den naam willen noemen ? Ik heet Annie...

— O, heel graag, boog hij verlegen. — U laat dan natuurlijk pok dat stijve „meneer" voor mijn naam weg. Dag... Annie dan. Tot ziens...

Ben oogenblik later was hij verdwenen.

VIII

Dien avond dronken zij thee onder de veianda; grootmoeder, juffrouw Verheide en zij. Grootmoeder was stil en peinzend, meermalen zuchtte zij diep; en vooral uit de manier waarop zij haakte (aan 't eeuwige spreitje dat nooit afkwam) had Annie duidelijk kunnen afleiden, dat zij over iets tobde. Was grootma gezond en opgewekt dan wipte de geelwitte haakpen met flinke energieke bewegingen — doch was zij zoo als nu, dan wankelde de pen loom tusschen grootma's magere vingertjes, als zou zij ieder oogenblik den draad laten glippen.

Al een paar maal had Annie geprobeerd te weten te komen wat grootmoeder scheelde; had haar zoo'n beetje geknuffelden getroeteld, haar wang heel dicht bij grootma's wang, en gevraagd: of er iets was ? ...

Dan had grootmoeder haar aangezien, zoo lief-innig met haar oude, lieve oogen, en haar over 't hoofd gestreeld en geglimlacht, maar toch ook weêr gezucht — en gezegd dat er heusch niets was...

— 'Loof oma jokt... had zij gedaan op haar kindertoontje van heel lang geleden, terwijl- zij bij grootma op haar knieën lag (tot ergernis van Verheide natuurlijk — om haar nieuwen rok!) en haar hoofd in grootma's schoot legde. En grootmoeder had nog eens geglimlacht en nog eens gezucht, en ... niets gezegd.

Toen had zij, Annie, zich ook treurig voelen worden, vooral nu de schemer viel. Zij was stil naar haar hoekje teruggegaan en naar buiten blijven kijken, waar alles roerloos lag in den avond ... zonder geluid ... Over 't grasveld waarden vreemde schaduwen; het groen begon grijzig te verdonkeren, en 't was haar, als zij lang keek, of een grauwe asch. haast onzichtbaar fijn, uit de lucht wemelde, om lang-

Sluiten