Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

den rand van haar hoed. Ze stonden nu in de Prinsenstraat vóór Eigen Hulp. Marie lachte. — Nu, wees maar gerust. Jij bent nog jong Ans; or jou leeftijd interesseerde 't mij ook nog weinig; dat komt later... Maar ga je een anderen keer dan eens meê ?

~ Ja goed, beloofde Annie, waarna zij afscheid namen, Marie haastig de straat afdribbelde in de richting van de Schoolstraat, de Prinsengracht, en Annie overstak en haar brief in de bus liet zinken.

Over het Buitenhof en langs den Vijverberg en het Korte Voorhout ging ze toen naar huis terug.

Na de koffie had ze even een briefje geschreven aan mama en dat Martha laten wegbrengen. Als moeder thuis was ging ze daar vanmiddag theedrinken, besloot ze. Willem had het druk dien dag; was maar even thuis gekomen voor de koffie. ,,'t Spijt me dat het zoo treft, kind, juist in onze wittebroodsweken, maar ik heb een zaak die veel voorbereiding vereischt en oponthoud veroorzaakt. Als dit is afgeloopen kriia ik het wat kalmer".

Toch was *t nog een gezellig half uurtje geweest na de koffie, op haar boudoirtje. Ze hadden op den divan gezeten en wat gestoeid.

Juist toen hij weg zou gaan kwam Martha met het antwoord van mama terug; Annie opende haastig het geparfumeerde briefje.

„Lieve Ans, . '

„Robert is over; hij voelde zich niet wel. Hij heeft behoefte „wat te toeren en eischt je gezelschap op, als Willem je . „wil afstaan. Graag zal ik je daarna hier zien op de thee. * „Robert komt om half drie je afhalen. Nu, tot straks.

Mama".

En nu was zij klaar en stond Robert te wachten. In den salon, achter de vitrage, gluurde zij de straat op. Het was prachtig weêr geworden; de straat lag eenzaam uit in de zon. Bij den .Majoor waren opnieuw de gamma's begonnen, dof rommelend in de bas, als een onweêr. en dan oploopend als een waterval van klaterende nootjes. Langs bet trottoir reed een dienstmeisje een kind in een sportwagen Waar bleef Robert nu ? .;. .1., ■

Daar hoorde ze geratel van wielen en een paardenklop, en ja — daar was-i... scheen 't nummer te zoeken... bónjour 1!

Sluiten