Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ai begreep die nu niet meer. Was het vroeger niet dikwijls zoo geweest als zij, op De Groote Brink, Den Haag niet kon aanvoelen? Waren er dan twee sferen waarin zij leefde? Cven dacht ze er over: hoe vreemd dat was; of ook Willy dat kennen zou... dat dubbele leven, dat zich deelend verlangen. Br wolkte iets van weemoed om in hare ziel binnen: om wat haar eea verwarring scheen, een gecompliceerdheid waar ze niet uit ^omen kon> al was he{ dan maar sommi

oogenblikken dat zij dit voelde. Toen gingen ze in de zaal hun fauteuils opzoeken.

In de pauze drongen zij met de menschenmassa weêr naar het terras, onder t voorbijgaan even kijkend naar het dansen in de conversatiezaal. Buiten hing de nacht hchtend doorvlamd van vele schijnsels: de wit-koude stuiving uit de electrische bollen naast het gelere gaslicht ; daar tusschen door de oude, wat armelijke maar toch warme en fantastisch-tooverende glanzmgen der petroleumlampen aan de rijtuigen op den strandboulevard. Het wandelhoofd strekte zijn donkerheid onder een versiering van blauwe en roode lampjes: eenigvond Annie die naast Willem in de mensenmenigte mee schuifelde Er was nu niets meer van de zee; er was alleen het Kurhaus. Zij neuriedè nog enkele maten van Meyerbeers Fackeltanz en het onderwijl haar oogen gaan langs de rijen der menschen. Er was veel onder wat ze schorremorrie noemde, maar toch ook veel geestige types. Ltames in elegante avondmantels met groote hoeden, got. hoe durfden ze dat: zulke hoeden te dragen 1 Maar't waren geen Hollanders dan ook: Hongaren of zoo iets; als HolHÏiia u°l !* 200 „iets niet dragen; verbeeld-je: een Hollandsche huisvrouw (!) met zoo'n hoed!! For shame. Die brave, fatsoenlijke menschjes hier zouden je steenigen. Haar. Annie, keken ze op straat al na, omdat haar hoed 'n paar centimeters breeder was dan die men over't algemeen droeg, ne... kijk... was dat Fré van Hemert niet ?!...

In het licht dat uit de rood en witte eetzaaltjes uitstraalde zag ze hem temidden van een groepje dames en heeren die ze niet kende. Hij was in politiek, en een oogenblik twijfelde

w ua if3fl Wj haar kant op *» 9roette- ZiJ voelde hoe net bloed haar naar de wangen steeg, terwijl ze hem, gerezerveerd toch wat, zooals een getrouwde vrouw betaamde, ziin groet terug gaf. Zij schaamde zich. om haar blozen, voelde iets van schuld tegenover Willy - m'n hemel, ze gaf toch immers niets meer om dien man!

Sluiten