Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

was zoo gek ook, het gewone leven, als je leefde in een wereld van sprookjes en kindertjes.

i. FeDxraV°nd' dat ?; op de VCIanda dronken, had ze het Wim verteld. Hij had zijn stoel dicht bij den haren geschoven en zijn arm heel teêr geslagen om haar schouders heen. - Hoe heerlijk, kind... had hij even gefluisterd. 1 oen, na een oogenblik zwijgen: - We zullen trachten

il het niet? °P 'e CD t0t biaaf' CCn 9°ed mensch' Er was even iets, dat Annie hinderde. M'n got, waarom fc~n 7 nOU: 2°° o phrasc--- Prikkelde het door haar heen. Ze had een afkeer van 't woord „braaf", al sprak t van zelf dat je braaf moest zijn - natuurlijk! Maar waarom zei Willy nu niet liever iets over 't lieve, het schattige van zoo'n teer, fljn wezentje inplaats van zulke zware woorden. Dat klonk zoo... zoo „T« Kraanesc™ze wist het niet beter uit te drukken.

Doch haar oog dwaalde over dé schemerige tuinen, bleef faILT^\^ zilver-glans parelend ginds achter de donkere daken-lijsting tegen de bleeke zomerlucht. Een paar populieren silhouetteerden er hun slanke vormen, licht bewegend op den avondwind. Uit de serre van een der over. kanthuizen mompelde dof gepraat, af en toe even ond"broken. en dan weer voortgezet. In de verte, bij een piano mbelde een stem. die zong... Het scheen of in dezeuLé sülte alle rumoer van menschen. al het slechte en wufte van het dagleven was opgelost; er was niets dan dat beetje gïn^vert:61.11009 eD * en ^ ^lendevrouweSn: Annie dacht aan het kind. dat komen ging. Ja. het 00 te feven'V,? r 9°Cd' eCn,cdcl -ensch. daLvo^r wildf leven. Het leven was vol ernst en verantwoordelijkheid

bad° oevn21' ~ ,tCrWijl hare handen' ab van ee* vZe dfé bad. gevouwen lagen in haar schoot...

III

De van Wehls woonden in de van Speykstraat. dicht bii de van de Spiegelstraat. Annie kwam nog al veel bij ha» "hoon!

blbv wadM ïaT?,tiid' voo1rnameIiik om d* Aderen 7o°s baby was een half jaar en lag meest in zijn wiegje in de

uTht' ZTaf ,h? 9rOC!en 2è9 van hct "** van 11 lucht, naar Annie beweerde. Terwijl Jo aan de tafel bij de

Sluiten