Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gebaat waarmee ze Jo's gezegden kon beantwoorden. Zij kruiste haar armen op den rug onder 't openhangend manteltje, rondde hare borst onder de prune-kleurig zijden blouse en zag hem, van onder den grooten hoed, tartend aan.

*» Got, wat 'n behaagzucht... moest Gerard denken. — Hoe vreemd dat haar moeder maar een tweede moeder is; 't is sprekend haar evenbeeld soms. En toch... toch viel Annie hem meê, heel erg meê... moest hij bekennen. Zoo eenvoudig als ze met de jongens kon dollen, en dan die veneratie voor Everhardje I Zou ze ? ... maar je zag aan haar figuur nog niets; ze was slank; wat meisjesachtig zelfs; zou wel 'n knappe vrouw zijn binnen enkele jaren. En, als gezegd, ze viel meê: innerlijk; de invloed van Willem, de Ter Kraanes in 't algemeen, deed zich gelden... dacht hij pedant.

Nog steeds stond Annie vóór hem, een hand nu in de zij ; ze had Gerard haar vóélen opnemen, en dat mannen naar haar keken streelde haar. Toch hield zij niet van Gerard; vond hem au fond een burgerjongen in zijn gevoelens en ideeën... en tegenover haar beschermend-pedant.

~ Waarom vond je het niets voor mij ? vroeg ze nogeens.

— Och, zoo maar, zei Gerard. — Ik weet het niet — over Everhardje buigend om zich een houding te geven.

— Je vondt me te lichtzinnig, is het niet?

— Ach, wel nee...

— Jullie denken dat ik altijd flirt en... en naar heeren kijk en... enfin, jullie vinden me niks geen vrouw voor Willem; zeg maar eerlijk ...

—' Kom Annie, zeg toch zulke dwaasheden niet, zeidejo, den tuin inziende.

— Och, ik weet het best, hoe jullie over me denken... maar als Willy met zijn vrouw tevreden is, dan kan me de rest allemaal niets schelen.

i— Kom Ans, stel je niet aan, zei Gerard opeens flink, terwijl hij zijn hand op haar schouder legde. — Ja, we hebben wel eens onaardig over je gedacht, waarom 't niet ruiterlijk te bekennen hè ? Maar daarom is 't juist zoo prettig, te voelen dat... van weerskanten... want nietwaar: jij begint je toch ook beter thuis te voelen in onze familie, is het niet ?...

.— O ja, ja zeker... antwoordde Annie, en ze vond zichzelve een spook, dat ze op dat oogenblik niets hartelij kers te zeggen wist. Tegenover mama Ter Kraane of Marie zou dat gemakkelijker geweest zijn, meende zij.

Ze was spoedig daarop vertrokken.

Sluiten