Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ze wel wat overdreven soms; Annie moest er om lachen.

— Kind... vertel eens... ik vind Willem zoo bleek in den kaatsten tijd... je past toch wel op dat hij niet te veel werkt ?...

— O mama, hij heeft tegenwoordig zoo'n lui leventje: 's middags om vier uur loopen we soms al te wandelen. En gisteren avond zijn we nog op Scheveningen geweest... I En dan in Augustus gaan we logeeren op De Groote Brink, t zooals u weet. Dan gaan we allemaal eens echt flink vegeteeren 1 I

— En hij eet toch wel goed ? Als jongen moesten we... moest hij altijd tot eten worden aangezet.

— O mama, hij schrokt als 'n os 1

— Maar kind, wat een uitdrukking, had mevrouw met haar kussentjeshanden Annie's vingers gestreeld, haar stem licht verwijtend.

Soms kwam ook papa Ter Kraane er bij als hij hoorde dat I Annie er was. Voor hem was Annie nog altijd een beetje bang. Hij had een manier om recht voor haar te gaan staan, zijn I banden op haar schouders te leggen en haar dan van de voeten tot het hoofd op te nemen, eindigend met een doordringenden blik in haar oogen, welken Annie maar zelden doorstond. Meestal kleurde zij en wendde haar oogen af. I Toch was meneer (zoo noemde zij hem nog altijd in haar gedachten, al sprak zij natuurlijk van „papa") voor haar 3 heel vriendelijk. Hij was een smakelijke oude heer in zijn j| correcte gekleede jas, met zijn smetteloos linnen en altijd f rozig-frisch geschoren wangen; de vlok haar onder zijn kin zoo wit haast als sneeuw; alleen wat haartjes vlak bij den mond zagen gelig van 't rooken. Dat was altijd iets wat Annie trof in die door haar gevreesde momenten, waarop j hij strak-vorschend haar aankeek, als wilde hij in hare ziel lezen, zijn handen zwaar drukkend op haar schouders. Willy \i had^niets van hem, niets van zijn bijna militaire uiterlijk, ! dat hoekige in zijn bewegingen, het inqulzitoriale in zijn . blik. Willy, met zijn blonden baard, had iets van een artiest; < zijn blik was veel zachter, zijn gebaren smijdiger, als van j den jongen man die zich gemakkehjk te bewegen weet, con- j cessies heeft gedaan aan de moderne levens-elegantie, die toch j geen fattigheid of dandyisme wil zijn. Liefst was Annie met mama Ter Kraane en Marie alleen. | Zij hield veel van het oogenblikje om vier uur ; Marie zorgde dan steeds thuis te zijn om thee te schenken voor haar moeder, 1 die daar zeer op gesteld was. Als Annie dan had bood- j schappen gedaan in de stad, was 't zoo een kalme genieting 1

Sluiten