Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

wilde zij snellen naar het kind, — maar toen scheen het haar of, groot en sterk in zijn huzarenuniform, Fré voor haar stond en haar met zijn vuist bleef drukken in de knielende houding waarin zij lag. Zij sloot de oogen en ademde diep; weer voelde zij zijn lauwen adem langs haar heenstrijken en t kriebelen van zijn snorpunten langs haar gloeiende wang.

1 oen zij eindelijk opstond en naar boven sloop, als een dief, om haar gezicht te wasschen. was zij heel kalm. Zij kon zonder Fré niet meer leven; welnu:zij wilde leven...

Hij kwam nu bijna dagelijks op de tennisclub, en na afloop bracht hij haar door wat stille paden van de Boschjes naar huis. Haar flets het Annie meestal thuis nu, tegenover de anderen bewerend dat zij van 't rijden hartkloppingen kreeg. Um geen achterdocht te wekken sloten zij in 't naar huis gaan ook soms zich bij de anderen aan. Meestal echter wisten tfre en zij wat vroeger weg te komen, eerst zij. als huisvrouw zich verontschuldigend, een kwartier later hij. het gooiend op zijn „dienst" of een afspraak met lui.

Hij vond haar dan meest op een bankje in de Boschjes op hem wachten — met een boek. Als zij hem zag aankomen stond zij op en hep langzaam het pad af; hij haalde haar in. en samen gingen zij verder. Wel waren zij zich het gevaar bewust van wat zij deden, begrepen zij dat op den duur de menschen zouden gaan praten, — maar een beetje gevaar was voor 't oogenblik nog wel pikant, en dan... zij droegen tennisrackets en scheidden ook steeds vóór de eerste huizen van het Kanaal, met een handdruk, uiterlijk niet meer dan goede vrienden.

Hunne verhouding had zich als vanzelf geregeld van dien eersten middag af aan, dat zij. bij hunne begroeting, elkaar lang en vast in de oogen hadden gezien. Zij had zich met geweld moeten dwingen tot dien blik, die als een overgave was geweest van haarzelve. Zij was rood geworden, vrouwelijk beschaamd; al hare natuurlijke kuischheid had zich verzet; maar diep-in haar riep luide een stem: nu of nooit 1 en zij, hard en kalm. in een uiterste spanning van wil, had beslist: nu! en zij had zijn blik, die nam. beantwoord met haar blik. die gaf.

Het was het beslissend moment geweest...

Een paar maal, op een stil plekje, had hij haar gekust; eens haar op een bankje getrokken en zijn mond heftig op haar lippen geperst. Maar zij was bang geweest, rukte zich

Sluiten