Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

los en dreigde dat het uit zou zijn, indien hij zoo iets nog eens deed. Haar angst, na dien middag, was oorzaak, dat zij enkele dagen niet meer op de baan verscheen, — tot haar verlangen te groot werd en zij opnieuw het gevaar trotseerde.

Toch ging het zoo niet — op den duur.

— Zeg, wat ben jij chaud met Frél je kijkt voortdurend naar hem. Pas maar opl had Ada eens lachend gezegd, en ook een paar anderen — van wie één een getrouwde vrouw als zij zelve — had zij hooren fluisteren, met vluchtigwantrouwenden blik.

Van heverlede ook was een gevoel van teleurstelling, van onbevredigdheid in haar gaan schrijnen. Was het daarvoor dat zij haar vroeger geluk in de waagschaal stelde, haar rust prijs gaf en haar naam in gevaar bracht: voor die enkele oogenblikjes van saam-gaan in de Boschjes, de paar kussen die hij haar gegeven had? O, heel iets anders had zij verwacht immers: iets dat haar beven, haar huiveren zou doen van zahgheid; dat als een storm over haar leven zou gaan, haar als dompelen zou in de nog ongekende, maar voorvoelde verrukkingen waarnaar zij smachtte. Dit, wat zij tot nu toe met Fré had genoten, was minder dan Willy ooit haar gaf: het was kalm en gewoon alles, als de hefde van een bakvisch voor een student. Zij, ze was geen bakvisch meer, ze was een vrouw die naar emoties smachtte, naar het bruisende, welige en ongetemde leven, dat als een feest zou zijn van karmozijne gloeiïngen, als in geslepene kelken de fonkeling van mousseerenden wijn.

Zoo dacht zij, in de zwoele zomernachten, wanneer zij den slaap niet vatten kon, zich wierp om en om, terwijl naast haar Willy rustig adem haalde. Als zij, na zulke nachten, dan Fré ontmoette, met hem hep haar gang door de Boschjes, was zij vaak koel tegen hem, hep zwijgend, stug naast hem voort, wat hem niet kwetste, maar — in het onverstoorbaar goed humeur, de jolige frisch-bloedigheid van zijn gezonde natuur —<■ haar plagen deed, als gaf het hem een genot om, in een spel van luchtige, schertsende woordjes, hare stemming te prikkelen.

Eens was zij stil blijven staan, midden in 't pad; had met den voet gestampt. — Ik verdraag het niet langer 1 Je denkt dat je met me spelen kan, maar dat wil ik niet; ik verdraag het niet I

De schertsende lach verdween van zijn lippen; hij was dadelijk ernstig.

Sluiten