Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

d e zachte vreugd in zich had voelen terugkeeren; het was of om al deze oude plekjes nog zweefde als de atmosfeer van hare Onbezorgde vroolijkheid, toen zij als kind, als jong meisje, bier ronddwaalde, en alsof deze atmosfeer zich nu, na de jaren van scheiding, weêr om haar heen sloot als iets lief-vertrouwds, haar weêr makende kind, jong meisje, als van ouds. En vreemd, maar toch heerlijk, was alleen het kind, rustig slapende op juffrouWs schoot. Annie nam het van de juffrouw nu over, omdat zij het achterkleinkind aan grootmoeder toonen wilde, straks, als zij stil zouden staan bij het huis, dat tusschen de boomen reeds schimmerde.

— Kijk Wim 1 daar heb je het tuinhuis... daar had ik een heele poppenfamilie ... maar ik speelde er liever met de honden ... o snoesjes had grootma vroeger ... juffrouw Verheide was altijd boos over de vuile pooten die ze op de kussens van de stoelen maakten, for shame I... En daar, onder dien beuk, daar hebben we nog samen gezeten, in ons engagement, toen ik je aan grootmoeder had geprezenteerd, weet je nog ? En da's de stal en dat... het huis I... nog niets veranderd ... Kijk, grootmoedertje staat voor de deur op het bordes I...

Het hooge schaduwrijk geboomte van den oprit was geëindigd; links van het rijtuig zwaaide de wijdte open van een cierlijk glooiend gazon met palmen in kuipen en bloemperken ; hier en daar wierp een boom, een heestergroep wat schaduw. Roze gepleisterd in 't zonnehcht lag vierkant het huis. Op de stoep stond de oude mevrouw onder een gele parasol.

Het rijtuig stond stil; Doris opende het portier, trapte vlug-handig de treden neêr. Willy steeg uit, om Annie met het kind te helpen. De juffrouw volgde met doozen en parapluies. De oude mevrouw was nader getreden, bevende. , Trillende sloeg zij hare oude armen om Annie's hals. De jonge vrouw, het kind in de armen, boog zich, en kuste de ingevallen wangen; zij schreide.

j— Grootmoeder ...

— Anneke ... mijn hef, lief kind ...

— En hier, grootma, heeft u Carolientje, uw petekind...

De oude vrouw kuste de baby, klokte met haar ingevallen pruimemondje grappige geluidjes, dat het kindje haar kaakjes vertrok tot een lach.

— Ze lacht... ze lacht tegen me! riep de oude dame verrukt.

— En nu, zei mevrouw Hada, nadat de verdere begroetingen

Sluiten