Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

geschopt, de handjes tot vuistjes geknepen. Een gaas hing over het wagentje heen tegen de vliegen. Henriëtte lichtte een tipje op; bewonderde. — Wat 'n dot... o Ans... wat 'n engel...

Annie antwoordde niet; had slechts oogen voor Jet: wat 'n beeldige hoed en wat beeldig pak, hoe heelemaal in-beeldig en elegant was Jet toch met dat donker teint en dat blauwzwarte haar. Ze voelde zich een beetje jaloersch op Jet, als altijd vroeger, toen Jet haar ideaal was geweest, ze altijd gehoopt had wat op Jet te gaan lijken. En weêr, nu, was die verwondering in haar waarom Jet niet trouwde, Jet die zoo mooi was, en rijk...

Zij hepen nog een paar laantjes door, arm in arm, als goede vriendinnen. Het verschil in leeftijd, vroeger altijd door Annie pijnlijk gevoeld, scheen weggevallen, nu zij, Annie, getrouwde vrouw was, daarin eigenlijk ouder dan Jet, die jong meisje bleef, niet scheen te verouderen.

Jet vroeg veel over Den Haag en over haar huwelijk; vertelde dat de Boudaens op reis waren, hun buiten verkoopen gingen, in Arnhem gingen wonen. Verder was er hier niet veel veranderd; 'twas 'swinters stil en 'szomers druk: veel gasten, veel logés... Jet vroeg haar en Willem om dikwijls te komen tennissen.

Toen zij, loopende hunne laantjes, gearmd, als goede vriendinnen, bij hun punt van uitgang: den beuk, Carolientje, terugkwamen, zagen zij juist de oude dames met Willy aankomen, om naar 't kindje te gaan zien.

De vizite vertrokken — zaten ze weêr met hun drietjes onder de veranda, als vóór het bezoek: grootmoeder haar handwerkje hoog opgetild onder de oude oogen, Willy met „De Heilige" en Annie met haar chemisetje. Andries bracht een karaf limonade, wat perziken op een è jour gewerkt watteau-schaaltje. Ook de post deelde hij uit: een brief voor grootma, een Weekblad van het Recht voor Willy en een kaart voor haar: aankondigende de verloving van een der heeren-leden van hun tennisclub met een Brusselsch meisje.

Grootmoeder, met hare bevende vingers, opende haar brief; Willy had haar gedienstig zijn vouwbeen gereikt. Annie meende aan het schrift te zien dat het een brief was van oom Dolf. Die vervelende vent interesseerde haar volstrekt niet en zij bukte zich over haar chemisetje. Ze zou akelig-degelijk hier moeten wezen, wilde ze bij grootma niet uit de gratie raken; verbeel-je dat ze hier eens een Fransch romannetje

Sluiten