Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vooral bevielen door een gangetje opzij, een achteringang verschaffend en tevens toegang gevend tot het atelier van een dameskleêrmaakster, wier reclamebord wit-vierkant prijkte aan den voorgevel. Hier zou Annie hem kunnen bezoeken met een minimum-kans voor ontdekking.

Tevreden had hij om zich heen gezien in het stille gangetje; zich de situatie duidelijk ingedacht. Zonder veel gevaar zou Annie het poortje kunnen ingaan: het bord van de tailleuse zou alle vermoedens der waarheid op een dwaalspoor brengen; het gangetje zelf had geen ramen, een paar deuren slechts, waarvan een met zijn kamers correspondeerde, een ander naar een binnenplaatsje voerde, en een derde naar een portaaltje voor het atelier. Als Annie in 't gangetje toevallig iemand ontmoette, kon zij dood eenvoudig de atelier-deur openen en bracht zij de naaister een bezoek; was alles veilig, dan kon ze gemakkelijk in zijn vertrekken komen zonder dat iemand iets behoefde te bemerken.

Hij richtte zijne kamers zelf in; liep met Ada op een morgen een paar meubelmagazijnen af, vond, met zijn aangeboren smaak, de passende kleuren voor kleeden en gordijnen. Hij wist dat Annie veel van rood hield, had dit toevallig eens opgevangen; dies nam hij een rood behang, warmweelderig, met goud-bronzen biezen afgezet, en een wijnrood axminster karpet met in 't midden een modern patroon in zachte tinten en rustige hjnen. Aan de wanden hing hij met Ada wat gravures uit zijn oude kamers: eenige dingen van Hoynck van Papendrecht, wat etsen van Nieuwenkamp en Vaarzon Morel. Een foto naar Asti en een paar gekleurde vrouwenkoppen: chanteuses en danseressen naar Fransche teekenaars, driest-lachende oogen en brutaal-naakte bustes, borg hij — schoon hij ze graag had vast geprikt — maar achter slot uit rücksicht voor Annie, die er zich zeker door gestuit, misschien wel beleedigd zou voelen. Vrouwen — ook de minst prèutsche — waren op dat punt nu eenmaal bevooroordeeld; qu'y faire?

Zijn zuster Ada hielp hem een sarong uitkiezen voor de rustbank, die hij schuin in een hoek plaatste. — Of meneer zich voorstelt lui te zijnl plaagde Ada. — Ga er vooral niet met je rijlaarzen met sporen op liggen, dan is-t-i in een wip tot pluksel, hoor I...

Op den schoorsteenmantel zette hij een terracotta narrenkop; telkens als je 't schaterend smoel aankeek schoot je zelf in een lach. „Dood-eng" vond Ada.

Aan de inrichting van zijn slaapkamer wijdde hij de uiterste

Sluiten