Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zorg. Zijn bed moest breed en gemakkelijk zijn: „hij lei er vaak dwars in". Zijn waschtafel voorzag hij met een exquize zorg van het noodige: een escadron potjes en fleschjes paradeerde op de marmeren richel onder den spiegel, waar voor hij zijn snor opstreek en zijn haar verzorgde.

Toen alles klaar was kwamen zijn moeder en zuster een middagje bij hem op de thee; aan zijn kameraden bood hij op zijn nieuwe kast een gloeiende fuif aan. en voor 't overige gaf hij in beleefde termen aan een ieder te verstaan, dat men hem verplichten zou met verder hem zoo veel mogelijk met rust te laten, zijn drempel ni$ te overloopen, daar hij promotie wilde maken, zich aan tactische studiën wijden...

Annie, de eerste maal dat zij zich kleedde om haar tocht naar de verboden plaats te aanvaarden, had in zich voelen koortsen schaamte en angst. De gedachte aan wat zij doen ging vernederde haar; zij had de gewaarwording als werd zij door de geheele wereld veracht. Zij trilde op haar beenen terwijl zij het eenvoudig hoedje vaststak dat zij voor deze gelegenheid had uitgekozen; haar gelaat zag zij in den spiegel vlekkerig-rood met groote starende oogen. Was zij dat, of was het een ander, vroeg ze zich af. Nog bleef zij aarzelen, durfde zich op straat niet vertoonen: het scheen haar als zou men terstond aan haar zien wat zij doen ging en haar met den vinger nawijzen: Daar loopt een slechte vrouw 1...

Maar dan zag ze Fré, zijn oogen, zijn mond. Hij lachte, strekte zijn armen naar haar heen. en het bloed begon te woelen in haar polsen; een rilling doorhuiverde haar. Zij sprong op, hep de trap af, de straat op.

_ Zij ging den ganschen weg te voet, als in een droom. Zij zag trammen langs haar heensnorren, menschen zich als zwarte schimmen bewegen. In de winkels lag allerlei uitgestald, ze zag niet wat; het was maar een bonte kleurenwemeling Eens schrok zij van een slagersjongen die met een rammelende flets vlak langs haar heen reed, zoodat de modder tegen haar op spatte. En het scheen haar alsof ze steeds harder loopen moest, alsof hare beenen werden voortbewogen door een mechaniek. Zij vóélde hoe, af en toe, de menschen haar nakeken.

In de bewuste straat moest zij even zoeken naar het huis, -was het nummer vergeten. Daar zag zij het bord, groot-

Sluiten