Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

den mond frisch-rood, die als ze lachte misschien iets te groot was. Zoó als ze daar zat kringetjes te blazen, de beenen achteloos over elkaar, haar rok als een welige golf, golfvan-inkt, neêrzwartend op de sneeuwwitte vacht voor den divan, haar rechter voet in het puntig laarsje speels op en neer wiebelend, deed zij hem denken aan sommige vrouwen die hij in Parijs had ontmoet — waarachtig, ze leek zóó precies op Yvette Latour...

Zij zag hem kijken en haar blik, plots, vertroebelde. Zij wierp haar cigaret in het bakje met een minachtend gebaar.

— Je denkt wat... ik vóel je wat denken... iets dat me onaangenaam is... ik kan dat vieze ding niet verder rooken,

~ Zeg eens 1 lachte hij. - Het is een best merk anders hoor; je hoeft dat zoo verachtelijk niet weg te gooien.

Zij antwoordde niet, kneep hare lippen op een wijze die hij nog niet van haar kende. Maar reeds zonk de troebeling weg uit haar blik, ontplooide zich haar mond tot den lach waarmee ze opsprong naar de theetafel toe, in een hóek , van de kamer.

— Kom, we moeten onzen tijd niet verzeuren; 'k zal ie gauw nog een kopje inschenken voor je weg moet

Zij ontplofte de rood koperen gasbouilloir, zette de kopjes uiteen op het blad deed vast thee in den trekpot. Hij, van den divan, verslond haar met de oogen, volgde haar blanke handen: het gebaartje waarmede zij, telkens, de kanten lubben van haar mouwen, die haar hinderden, terug sloeg.

Zij zag hem kijken en bleef even staan, den zilveren trekpot in de hand. Hunne oogen vonden elkaar; haar licht bruine reee-oogen trachtten even het sterk-beheerschend kijken van zijn blik te doorstaan, dan wankelden zij, als zwakke Wnderen zich overgevende aan sterke mannevuisten; - zij I vluchtten als tot zich zeiven in, de helheid der pupillen dof beslagen. En in strijd met haar blik, die vluchtte, was hare beweging naar hem toe, de beweging harer handen die vlug den trekpot neergezet - zich schroefden om zijn hoofd.

— Lieveling ... hoü je van me ? ...

Haar blik, die gevlucht was, even, ging weêr naar hem uit nu, m een lach; haar pupillen hechtten zich hei-glanzend aan de zijnen en het was of zijn blik iets in hare ziel druppelde, als een druppel van passie.

UrZ^M jC Va.D me,-l k,us me dan'-- murmelden hare Uppen. Als een n,pe vrucht boden zij zich hem. Heel diep in haar borst begon weêr iets te woelen en te branden; kort

Sluiten