Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

te denken hoe dat boekje boven lag, in haar kast, en hoe zij het maar te halen zou hebben om weêr de stille stem te hooren van den man, die sprak....

Toch kwam er, na dien middag, van lezen niet meer. Het leven was druk, ook al had ze nu niet meer te regelen en te schikken, zorgzaam angstvallig haar tijd te verdeden om de uren vrij te maken voor haar saam-zijn met Fré. Daar was — vooreerst — de vermeille bruiloft van papa en mama Ter Kraane. Die zou luisterrijk gevierd worden, al was het dan niet officieel naar buiten. De Ter Kraanes hadden hoopjes famihe buiten Den Haag, dood-eng, vond Annie, die tegen al die vreemde menschen wat opzag. Er zou een diner zijn met een sauterie tot slot. Even was over het Hotel des Indes gedacht, maar dat gaf er dadehjk zulk een offldeel karakter aan; zóóvele menschen kwamen ook weêr niet, en de kamers op de Prinsengracht waren groot. Tusschenin zouden eenige stukjes vertoond worden door de jongeren: Bob van Wehl met de neefjes en nichtjes uit Leiden en Delft. Jo en Annie hielden samen een franschen dialoog.

Annie had wat geglimlacht om die echt Ter Kraanesche partij; in den grond vond ze zulke feestjes burgerlijk, maar zij kon er zich natuurlijk niet aan onttrekken. Tweemaal per week kwamen zij samen in de van Speykstraat, bij de van Wehls, om te repeteeren. Marie en Annie hadden op zich genomen er het stukje bij de kkintjes „in te stampen", en toen ze eenmaal bezig waren kwam de ambitie van zelf. Geert en Mimi Ter Kraane — dochtertjes van papa's jongsten halven broêr, die laat getrouwd was — waren twee snoezige blondjes van twaalf en zestien. Ze deden een stukje samen en waren dol op Ans, hingen altijd aan haar arm, elkaar met jaloezie Annie's gunsten betwistend. Eens, op zoo'n repetitiemiddag, had Mimi met een echte bakvischjesadoratie haar arm geslagen om Annie's hals. — Annie, weet je wel dat ik jou het schattigst meisje vind dat ik ken : veel aardiger en mooier dan één van mijn vriendinnen uit Leiden. Toe zeg, mag ik bij je komen logeeren als ik nog een paar jaar ouder ben ? ...

Annie had gelachen; ze dacht aan haar dgen mdsjesvereering voor Jet. — Ik zal 's zien hoor; kan nog niets beloven. .. had ze Mimi zachtjes van, zich los gemaakt. Het lange kind, in haar witte jurk, waarop van achteren twee lange vlechten neêrhingen, keek wat teleurgesteld. En Annie had zich gehaast er bemoedigend aan toe te voegen — gauw nog even, want Jo riep haar voor de repetitie van haar

Sluiten