Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

een stem die ze heusch een beetje hooide beven. En Gereid, na het dinei, had een paai lozen vooi haai gehaald uit een dei. bouquetten in den salon, toen hij haat eigen bloemen verwelkt zag. Hij had veel en vertrouwelijk met haai gepiaat aan tafel, daardoor verwaarloozend een beetje de nicht uit Delft aan zijn andere zijde. Zij had tot nu toe nooit veel van Gerard gehouden, hem altijd wat aanstellerig gevonden; nu, deze feestdagen, leerde zij hem waardeeren. Hij Was graag ingenieur geworden, had hij haar verteld, maar zijn vader was vioeg gestorven en hij had vooi zijn moeder moeten zorgen, was dankbaar geweest toen hij dooi protectie een postje aan het Ministerie kreeg. O, 't was hem zoo hard gevallen eerst: klerken-werk te moeten verrichten; alles in hem kwam er in opstand tegen; alleen zijn plichtsgevoel had hem er bovenop gehouden...

Hij vertelde haar dit in allen eenvoud, zonder opsmuk of zelfverheerhjking, zoodat Annie zich verweet hem zoo vaak te hebben miskend. Hij, Gerard, had het echte Ter Kraanenbloed, al was hij dan ook geen Ter Kraane.

Zij zat, na het diner en na de voordrachten, die vóór 't dessert hadden plaats gevonden, een oogenblik alleen in een hoekje, terwijl er in de twee kamers gedanst werd. Zij zag het bruidspaar samen huppelen, „één enkel dansje", daartoe gedwongen door de jongelui, die riepen van „toe dan I toe 1" —; mama Ter Kraane zag rood en hijgde nü al, knikte haar, Annie, onder 't langs-komen slachtofferig-lachend toe. Ze zag Gerard met de nicht uit Delft, den neef uit Delft met Marie; het gemoedelijk buikje uit Leiden deed wanhopige pogingen om met Jo in de maat te blijven, en Willy maakte zich verdienstelijk met Mimi. Daar tusschen door wemelden de kleintjes: Bob, in zijn Engelsche pakje, met zijn leuk-brutaal jongensgezicht, hield zijn arm onverschillig om het teêr-fijne Treesje, wier blonde kurketrekkers sprongen ui haar roze halsje op en neêr. „Au!" riep ze een paar maal lachend, als Bob haar op de teentjes trapte; dan danste ze weêr voort met den ernst van een volwassen dametje.

Daar zag zij Mimi op zich afkomen, terwijl Willy een gesprek begonnen scheen met een oude zuster van papa Ter Kraane. Zij zag hem in zijn rok, zijn hoofd beleefdjes neergebogen, zijn blonde baard op de glanzende kreukeling van het wit plastron van zijn overhemd, aandachtig luisteren naar wat die oude tante sprak, tante Annebet of zoo iets, meende Annie — in elk geval een van die horribele namen waarvoor

Sluiten