Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

iets van tooverachtigen glans haar tegemoet. Papa zat aan zijn bureau ministre, en schreef... Het gelaat naar haar toegewend schreef hij.... om hem heen veel boeken en boekjes, als bij een geleerde... Het licht van de groen-omkapte bureaulamp wierp een kring van zilverschijn rondom zijn gebogen gestalte, zijn gelig ovaal gelaat met den gebogen neus, dat zacht glom. Den kop in haar hand, doorschreed zij de donkere ruimte der achterkamer tot de plaats waar hij zat... En plotseling, ze wist niet waardoor, rinkinkte heftig de kop in haar bevende hand; een plasje tbee stortte op het tapijt, en papa zag op. „Kan je dat weêr niet voorzichtig doen!" klonk zijn stem onvriendelijk. Zij zette den kop neêr en vertrok haastig. Buiten, in de gang, bleef zij staan, trillende op hare beenen. En nu, na zoo vele jaren, doorleefde zij eensklaps terug de gewaarwording van toen, dat oogenblik op het portaal... toen haar oogen staarden, wijd-verschrikt — omdat zij daar vóór zich had gezien haar vader... zittend voor zijn schrijftafel, over zijn boeken gebogen ... met die vreemd-groene schaduwing, als iets beangstigends, cirkelend boven zijn hoofd...

Annie lag heel stil, bijna languit in de crapaud, de oogen starend naar 't schemerig plafond, waar zonneflitsjes kropen en wriemelden als gek-griezelige spinnen'met reuzige pooten. In de kamer er naast hoorde zij Bertha rondloopen; van de straat klonk weêr een roep van een koopman, schor-afgebroken : een heel dwaas klinkend woord, als uit een vreemde taal die zij niet verstond. Hoe-papa-rawa ...

Even trachtte zij te luisteren, het woord te ontraadselen, maar het ging niet; en ze staarde weêr naar het gouden spinnegekriezel op het plafond. Op den achtergrond van haar denken roesde het nog alles dooreen: papa voor zijn schrijftafel met de vele boekjes, de cel in 't witte maanlicht, Robert die met wijde gebaren iets te betoogen stond, ze wist niet wat... en mama in de ar, mama met oom Dolf, die toen eensklaps Fré was... mama zooals zij jaren geleden was gestapt uit den trein, toen heel 't stationnetje gekeken had... En dan waren 't weêr de neefjes en nichtjes uit Leiden en Delft: Treesje met haar blonde kurketrekkers, de kleine Flip met zijn kromme beentjes, Geert — cn Mimi aan wie zij haar ringetje gaf...

Het was heel stil in de kamer, waarin alleen de klok tik-tik, tik-tik de eindelooze reepen stilte wond om den kaapstander, waarvan de ijzeren pen tikkend in de raderen

Sluiten