Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gezicht en fossigen kop, zijn hooge dubbele boorden en sportieve fantazievesten had hij veel van een EngelschmaX en zij wist dat hij daar graag voor door ging.

Hij zette zich naast haar en legde haar den gang der races uit. Kijk. dat bruine peerd met dien gelen jockey was van Jhr. Keppler uit Den Haag; 'n prachtig renpeerd: zie < die hooge schoft en die slanke beenen en die flanken; nam bijna altijd de leiding; zou straks meêdoen aan den verkoopsren; Keppler woü er wel af; men zei dat het moest; dat hij... en de jonge Verstraeten kneep zijn oogjes dicht en sperde zijn kaken achter de bolle hand :... „dat-i moet... heeft schulden ... gespeeld op Scheveningen ..."

— Got hoe sneu, zei Annie; maar haar oogen gingen I langs hem heen, staarden heet en star langs de hoofden der

menschen naar het eind der tribune. Daar stonden — aan den kant bij een der spijlen — moeder en Fré en Feltz in druk gesprek. Ze zag moeder lachen van onder den zwarten hoed en Fré al pratend gesticuleeren. Feltz stond er bij met | Zijn dik-dom gezicht, óok lachend en nu en dan met zijn zakdoekje zijn voorhoofd afwisschend. 't Was ook drukkend; t scheen wel of er onweer in de lucht zat.

— Kijk, daar is Kitty van Spankeren met haar aanstaande; freule van Spankeren heeft massa's harten gebroken door haar verloving, zegt men; kent u haar intiem?...

— Nee, heel weinig... antwoordde Annie, die staren bleef, staren naar mama en Fré.

Daar luidde de bel, en de menschen die stonden zochten hun plaatsen op; ook Feltz. Nu zal moeder ook wel komen, dacht Annie; moeder heeft me lang genoeg alleen gelaten, al ziet ze wel dat nu Verstraeten naast me zit.

Maar zij bleven staan, moeder en Fré, al maar pratend, met lachende gezichten, moeder in haar mauve pak groot en slank boven de zittende toeschouwers, nu en dan met de spfts harer vingers even luchtigjes tippend tegen den rand van haar hoed, die op 't bewegelijk-lachende hoofd maar niet recht wilde blijven.

Verstraeten had afscheid genomen, moest terug naar zijn eigen plaats; om haar heen voelde Annie vaag de spanning aan der toeschouwers, die weêr halzen rekten en kreten. Het eentonig geschreeuw van de bookmakers klonk als ver Zij deed niets dan staren tusschen de hoofden door naar den zijkant der tribune, waar ze moeders blank-blond gezicht fel af zag steken tegen den donkeren hoed. en Fré, in zijn roode huzaren-uniform, naast haar. M'n got, wat spraken

Sluiten