Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

die lang zoon troepje jonge boschbewoners waarneemt, moet soms den adem in zijn keel voelen stokken, Wanneer hij ziet met welk een barbaarschen ernst zelfs het eenvoudigste onderricht gegeven wordt.

Er zullen slechts weinig moeders in de natuur zijn, die ook maar de geringste speelschheid of eigenwijsheid in hun schooltjes dulden; en die vlugger van begrip zijn — de kraaien en wolven bijv. — maken onmeedoogend hun zwakke en koppige leerlingen dood. Toch kennen ook zij teederheid en geduld, wordt er van de jongen nooit meer geëischt dan ze kunnen. Zitten de lessen er eenmaal in, dan blijven zij nog een paar dagen onder de hoede hunner onderwijzeressen en worden daarna de wereld ingestuurd om de proef op de som te nemen en, dank zij hun opvoeding, in hun eigen onderhoud te voorzien en in' 't leven te blijven.

Er is nog iets. Het is in 't oog loopend hoe vroolijk het op die bijeenkomsten, op die merkwaardige kinder-speelplaatsen in de natuur toegaat. Hoe meer ik die moeders met hun leerlingen gadesla, hoe sterker het verlangen bij mij wordt, eens te kunnen nagaan hoe vrij zij zich wel voelen, hoe zij genieten onder 't spelen, hoe levenslustig zij zijn. En dat is de groote les, die iemand, met hart en oogen open, al gauw in de boschschool leert.

Sluiten