Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Die eigenaardige teekening — net het spelen van

i^ky^m*« <wl ..-X*, è éJft . lichten

schaduw

door de bladeren — verborg de beestjes v o 1 k omen, zoo1 a n g z ij zich stilhielden en

de zonnestralen over zich heen lieten dansen. Hun mooie kopjes waren een studie voor een kunstenaar, zoo teer, zoo sierlijk, zoo fijn van kleur. En hun groote,

zachte oogen hadden een uitdrukking van zoo vragende onschuld, toen ze de mijne ontmoetten, dat het regelrecht naar mijn hart ging en maakte dat ik die mooie wezentjes dadelijk als mijn eigendom beschouwde. In 't heele

bosch bestaat er niets, dat zoo stormenderhand ons hart verovert als 't snoetje van een jong hertje. Ze waren eerst bang en bleven doodstil liggen; niets bewoog er. Het eerste en krachtigste

Sluiten