Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

EEN KREET IN HET DONKER.

NU komt dc rest van de geschiedenis der kleine hertekalfjes, die ik aan de beek onder den bemosten tronk vond — net zooals ik het zag gebeuren. Ge weet nog wel dat er twee waren; en al leken ze op 't eerste gezicht als twee droppels water op elkander, ik ontdekte gauw dat hertekalfjes net zooveel van elkaar verschillen als kleine menschen. Oogen, snuitje, aanleg, aard — dat alles was bij hen zoo verschillend als de maagden in de gelijkenis. Het een was verstandig en 't ander een dom klein ding. Het een was volgzaam en bevattelijk, nooit vergat het zijn tweede voorschrift: het witte vaantje achterna te gaan; het tweede volgde van 't begin af alleen zijn eigenwijze kopje en pootjes, tot het eindelijk ontdekte dat gehoorzaamheid zijn eenige behoud was — maar toen was het te laat. Voordat de beer hem te pakken kreeg, — ik geloof zeker dat het op zijn manier, dwaas en zwijgend, meende dat gehoorzaamheid slechts voor de zwakken en de dommen dient; en dat al die moeders in de wildernis zooveel te zeggen hebben, is eigenlijk misbruik maken van hun macht, om jonge diertjes te beletten hun eigen gang te gaan.

Toen de wijze, oude moeder wist dat ik ze ge42

Sluiten