Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

verder op 't licht af, turend en stampend van louter dwaze verwondering.

Ik bleef een poosje naar hem kijken, bekoord als ik zelf was door zoo iets moois: die sierlijke bewegingen, die zachte ooren met dat glanzende ovaal van helder licht er omheen, die oogen, gloeiend als tintelende regenbogen door het vlammende vuur ontstoken. Achter hem, in de verte, schalde de kreet van zijn moeder langs de helling, nu eens dichter bij, dan weer ver weg. Plotseling kwam er een wijziging, een andere klank in, alsof er gevaar dreigde, en weer hoorde ik dat roepen om te volgen en 't gekraak in het kreupelhout, als ze wegsnelde. De lynx schoot mij weer te binnen en de korte, droevige geschiedenis, die daar boven op den boomtronk geschreven stond. Ik schopte mijn vuur uit elkaar en stapte op het hertje toe — dat was de snelste manier om het dwaze, kleine ding te redden. Ja, toen al die pracht in duisternis verdween en de reuk van een mensch hem op het koeltje, dat uit het meer steeg, in den neus kwam, ging de kleine baas er springend van door — helaas! recht het hertenpad op, denzelfden kant uit, waar zijn moeder een oogenblik te voren was heengegaan.

Een poosje later hoorde ik de hinde op een eigenaar digen toon roepen, in de richting waar het hertekalf verdwenen was, en ik liep kalm het her-

Sluiten