Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

er geen jubelend morgenkoor weerklinken, zou het woud steeds vervuld zijn van klaagliederen. Wanneer de jongen van vogels en andere dieren door hongerige sluipers worden geroofd of gedood, duurt het verdriet van de moeder wat langer. Ook dan is de natuur weldadig; Het moederlijk genegenheidsgevoel voor de hulpelooze jongen, waardoor het 's zomers zoo'n genot is in de wildernis rond te kijken, is slechts een voorbijgaand instinct, dat op zijn langst een week of wat duurt. Daarna verdwijnen de jongen om voor zichzelf te zorgen, en de moeder laat ze graag gaan, want ze beseft dat ze nu zichzelf eens een beetje in het vleesch kan zetten tegen den kouden winter.

Als er een ongeluk heeft plaats gehad en de tijd om te nestelen nog niet is verstreken, verspilt het wijfje slechts een paar uur met nutteloos getreur, bouwt dan een nieuw nest of graaft een beter hol, brengt haar jongen in een nog eenzamer schuilhoek ter wereld en vergeet haar verlies spoedig geheel onder het grootbrengen en lesgeven van haar nieuwe kleintjes. Dit gaat gauwer in zijn werk en er wordt minder zorg aan besteed, omdat de tijd maar kort is. Het is in 't oog loopend, hoeveel minder goed er voor die latere jongen gezorgd wordt dan voor de vorige — eiken nazomer kunt ge dit in de bosschen waarnemen.

Sluiten