Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en voor het laatst hun oogen even kalm als altijd, wanneer^e gaan liggen slapen, sluiten, zijn voor onzen blik verborgen.

En heerscht een merkwaardige gewoonte onder de dieren, die dit misschien verklaart en tevens kan ophelderen waarom wij toch zoo'n dwaze, zonderlinge voorstelling hebben, alsof de dood van een dier iets tragisch of gewelddadigs was. Dieren, zonder uitzondering, vogels ook, koesteren een sterk wantrouwen tegen alles wat ook maar eenigszins vreemd of ongewoon is onder hun soortgenooten. Nooit zullen zij een kreupel, een mismaakt of ziekelijk lid in hun gemeenschap dulden, enkele bijzondere gevallen uitgenomen. Zij vallen er nijdig op aan en jagen hem op de vlucht. Dus als een dier, oud en zwak geworden, de zonderlinge gewaarwording krijgt van iets vreemds, iets ongekends, dat hem besluipt, gehoorzaamt hij aan een verdedigend instinct, waar hij zijn heele leven naar geluisterd heeft, en verdwijnt. Wat „dood" is weet hij niet; dus hij meent dat hij maar onaangenaamheden ontduikt, door daar ergens verscholen te gaan liggen, en — het is voor den laatsten keer. Zoo heb ik het herhaaldelijk bij wilde, zoo heb ik het bij tamme dieren waargenomen en mij afgevraagd wat het toch zou kunnen wezen. Soms geschiedt het geheel onbewust, als bij een ouden

Sluiten