Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gevoelsprikkel al afgestompt door een droomerige loomheid. — Soms zijn brand of overstrooming de oorzaak, maar dan vertrouwt het dier vast en zeker op zijn pooten of wieken — dat doet hij immers altijd — en gaat op de vlucht, totdat het einde hem snel en zeker inhaalt. Die aan 't gevaar ontsnappen, kruipen dicht bij elkaar op de veilige plaatsen en vergeten alles, hun natuurlijke vijandschap zelfs; niets dan een groote verbaasdheid blijft hun bij over wat er toch gebeurd is. In één woord, zoolang de dieren het eeuwige leven nog niet bezitten en lastig of gevaarlijk konden worden door hun groeiend aantal, is de natuur barmhartig; ook dan, wanneer zij onverbiddelijk optreedt, want zij zorgt dat de (lood voor haar kinderen niet pijnlijk of verschrikkelijk is. En wat van de dieren geldt, gold ook eenmaal van den mensch, totdat hij op allerlei uitvindingen zon om van ziekte iets ondraaglijks te maken en een vijand van den dood. Het dient wel in herinnering te worden gehouden, dat al die laatste, hier genoemde gevallen treffende afwijkingen zijn en geen regel in het bosch. Verreweg de meeste dieren zonderen zich rustig af, als hun tijd gekomen is; en niemand vermeldt iets over hun dood — omdat een mensch slechts oog heeft voor uitzonderingen. Hij verlangt een wonder, maar ziet de zonsondergangen

Sluiten