Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

HET SPEELTUIG

Als een vlaag van uw genade Niet mijn arme hart doorbeefde. Hoé zou ik dit leven dragen? Ik verwenschte, dat ik leefde.

Want, een speeltuig, opgehangen Voor al 't wereldsche rumoeren. Voel ik iedren kreet verlangen Door mijn teedre snaren roeren:

Het geheime bronstig steunen Van een lust, die brandend rilde; En het zuiver, innig deunen Van een liefde, die verstilde.

Maar dan wil üw min zich wreken, En uw hoog jaloersche woede, Dreigend in hartstochtlijk smeeken, Slaat mijn spanning zwak en moede.

Tot gij zoet komt minnespelen In een vlucht van milder tochten, En de liedren mij doorstreden Der gelukkige verzochten.

Sluiten