Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Dan neeg de nacht, en haar verschroeide oogen Zagen vervaard zijn grondloos duister in.

Zij wóu niet weenen, en met onbewogen Gelaat droeg zij haar leed dags luister in.

En 't leven ging, en nam heur jonge krachten.

Zij naaide haar vriendinnen 't bruiloftskleed. En zachte kinderkleertjes, zonder klachten

Schikte ze ook hen de doodenwa gereed.

Nu draagt ze moe den last der lange jaren. En hunkert naar den diepen laatsten rust.

Doods hand zal goedig langs haar oogen waren, Hij is de eerste minnaar die haar kust.

Zij zal hem in heur witte wade ontvangen, Heur witte haar rondom het hoofd als krans ;

De smalle handen (moede van verlangen Gevouwen), in doorschijnend witten glans.

(En haar gedachten zijn als 't bitter geuren Van de geraniums in 't zonnelicht)

Hij zal haar mond zijn lippen waardig keuren, En kussen lachend haar moede oogen dicht.

Sluiten