Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Dan, doodelijk ontzet, voelt hij zijn vlerk bezwijken. Zijn armen slaan, verdwaasd, de sidderende lucht, En, tuimlings wervelend door hemels wijde rijken, Weet, krimpend, hij zijn val, Zeus' hoonlach om zijn vlucht.

Doch, met een zwaren zwaai op 't woeste dons der

[sneeuwen

Branding geploft en wreed gewiegd op haren schoot, Voelt hij, zijn zéker deel, dóór 't kentelen der eeuwen. Een trotsche glorie in den neerlaag van zijn dood!

Sluiten