Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De stilte neeg te hooren. Gelukkig sloeg mijn hart Naar zijn nog onverwoorde Ons bloed verwante smart.

Hoe lapg moest ik verduren Dees tijdelooze stonden? Als jagende seconden Suisden voorbij gods uren.

Als sneeuwen wolk verhullen Kan zon, maar gouden schijn doorlaat, Zoo, van zijn gloed vervulde, Glanzen mijn oogen en gelaat.

Nu moeten mijne zinnen Verdoold den dag verbeiden. Dat hij mij feestlijk binnen Zijn levend licht zal leiden.

Tijd krimpt tot uur en oogenblik, Valt zij den wachtenden al traag. Dra wordt ons morgen tot vandaag. En — wie is zaliger dan ik?

Sluiten