Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van Brussel in 1891 niet uitvoerde, waarbij de stichting van arbeids-secretariaten werd aanbevolen, waarin, gezien de strekking van de desbetreffende resolutie, de vakvereenigingen een overwegende plaats behoorden in te nemen.

Ongetwijfeld hebben wij hier te doen met een der karaktertrekken, welke in dezen tijd meer waren op te merken, n.1., dat de politieke partijen zich een zekere voogdij aanmatigden over de vakbeweging, al kan ook de oorzaak hierin schuilen, dat de afgebakende terreinen van de vakvereenigingen en politieke partij, zooals wij die thans onderscheiden, toen nog niet waren afgeteekend. Hoe het zij, de nieuwe toestand voldeed niet aan hetgeen toen ook reeds als een dringende behoefte gevoeld werd.

Toen dan ook CHRISTIAAN CORNELISSEN op het congres te Zwolle, op het eind van 1892, zijn verslag uitbracht als „arbeidssecretaris", liet hij niet na te wijzen op hetgeen naar zijn ondervinding in het eerste jaar, aan het secretariaat ontbrak. Er was geen band gevormd tusschen de arbeidersgroepen, speciaal de vakvereenigingen stonden te los van elkaar. Men wist te weinig van de onderlinge verhoudingen als vakvereenigingen. Wanneer er uit het buitenland of binnenland hetzij bij werkstakingen of anderszins verzoeken om inlichtingen inkwamen bij het secretariaat, gebeurde het zelfs dat meji de noodige adressen niet eens wist. Het verband was te los. Elke organisatie werkte naar eigen inzicht en opvatting, een algemeene lijn waarlangs allen zich voortbewogen was afwezig.

Een „arbeids-secretariaat", zooals het congres van Brussel dat bedoeld had, was het derhalve niet.

Het congres van Brussel bedoelde 'n permanent secretariaat, gevormd door de vakbonden in het bijzonder en vormende het middelpunt van waaruit de economische actie der georganiseerde arbeiders, zij 't dan al niet geleid, dan toch zeer zeker bevorderd werd.

Het congres van Zwolle besloot dan ook, aan den Centralen Raad van den Sociaal-Democratischen Bond op te dragen, zich met de vakbonden nader te verstaan omtrent de oprichting van een Nationaal Arbeids-Secretaris.

De behoefte om tot nauwere aaneensluiting te geraken werd trouwens ook in de vakbeweging zelf gevoeld. In den loop van 1892 werden door den Nederl. Sigarenmakers- en Tabaksbewerkersbond reeds stappen gedaan om te komen tot een

Sluiten