Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

beletten, daden van oorlogvoering op ons gebied te verrichten. Dat was, wat wij te doen hadden.

Wie de onzijdigheid van Nederland wilde, had dit te aanvaarden. Een andere keuze was er niet!

Wij behoefden, om deze verplichtingen na te komen, niets aan te schaffen, slechts de militaire krachten te bezigen, waarover wij beschikten, toen de oorlog uitbrak, dien wij van ons gebied wenschten te weren. Niets meer, maar ook niets minder.

Het is dus niets dan een drogreden, zoo men beweert, dat wie dit nood-gedwongen aanvaardt: het gebruiken der beschikbare middelen om de onzijdigheid te handhaven (d a t beteekent het stemmen voor m ob i 1 i s a t ie-kredieten), dan ook logisch verplicht is, de uitbreiding en versterking der weermacht te steunen (dat beteekent het stemmen voor oorlogsbegrootingen). Het éérste is onvermijdelijk, voor wie hier het behoud van den vrede wil. Het tweede niet. Integendeel, het schept de voorwaarden, om na den oorlog weer een nieuwe wereldramp voor te bereiden. En daaraan zullen wij Sociaaldlemokraten nimmer mee doen.

Daar is wel beweerd, dat de groote mogendheden toch op ons: gebied zouden komen vechten, als dat hun belang zou zijn, ook al verdedigden wij onze grenzen met onze zwakke middelen van een klein land, en dat zij' toch niet zouden komen, als zij daarin hun belang niet zagen, ook al verdedigden wij onze grenzen niet. Dus konden wij die gewapende verdediging der neutraliteit gerust sparen...

Waar schuilt de fout in deze redeneering ? Alleréérst geeft ziji het straks-omschreven recht s-standpunt prijs, en*laat alléén aan het geweld de beslissing, wat zeker niet op den weg ligt van sociaaldemokraten. Maar óók miskent deze redeneering het onontkoombare feit, dat het onverdedïgd-laten der grenzen de oorlogvoerenden over-en-weer

Sluiten