Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Aan de lezers van dit boekje.

Het rijpend besef, dat wij niet kunnen volstaan met onze jongens en meisjes te leeren lezen en schrijven en hun de noodige schoolkennis bij te brengen, om in het latere leven te slagen, maar dat de lichamelijke geoefendheid ook bronne is van volkskracht, karakter en levensvreugde, doet sinds eenige jaren de roeisport haar plaats opeischen in de rij van kundigheden, waarmee ieder Nederlander vertrouwd moet zijn. Het is verwonderlijk, dat zoo'n krachtige propaganda noodig is geweest voor de gedachte, dat in dit waterrijke land vertrouwdheid in en op het water een levenseisch is; men zou mogen veronderstellen, dat dit een eeuwenoude, in het volk zelf gewortelde1, traditie zou zijn. Verre van dien. Zeker is er verbetering, maar de watersport is er nog niet in, zooals wij dat zouden wenschen en ieder roeilief hebber heeft nog de plicht in zijn omgeving voor de ontwikkeling van het leven te water te ijveren. Ontevreden over de vorderingen der laatste jaren mogen wij niet zijn: Toeneming van het aantal roeivereenigingen, opgewektheid op de boothuizen, meerdere bekendheid van onze mooie plassen, het roeien van padvinders, het telken jare terugkeerend waterkamp, de groei van de maatschappij tot bevordering van watersport onder jongeren, zijn even zoovele bewijzen dat we vooruitgaan. Maar wil men dat de roeisport waarlijk op onze kinderen den gelukkigen invloed hebbe, die van deze harmonische beweging kan uitgaan, dan moet ze worden beoefend naar vaste regels en niet maar in het wilde weg.

Het boekje waarvoor ik dit woord van aanbe-

Sluiten