Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

maar Johan wilde geen woord meer reppen. Hij stond leunend tegen het kleine tafeltje. Zijn blonde • krullen hingen verward over zijne ooren en hij staarde op den vloer, waar de ekster een hoop witte kruimels uiteenbekte. Anatole zong het liedje van de Drie Gezellen, en daarna een ander nog, van het Everzwijn. De dag was grijs en triestig, en de schaduw sluierde stille langs de muren.

Johan Doxa was nu een zeer onrustig mensch geworden. Des nachts sliep hij niet en over dag liep hij het huis op en af, of drilde gichtig de Lage Stad omme. Moeder Doxa merkte alweer dadelijk het vreemde verschil en zij wist geen raad om haar pover kind tot een betere stemming te brengen. De moedelooze toestand van Johan brak uit in zonderlinge uitslagen. Hij werd gefolterd door

Sluiten