Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van een rankje bloemen of met een teeren sluier gekleurd. Ze groetten en knikten en de heeren slurpten aandachtig aan de witte randen van de nauwe kopjes koffie, die krullend opdampte langs hun roode gezichten.

De lakei stond kaarsrecht, bij de dubbeldeur, in heerlijk Veron├Ęsegroen.

Het was omtrent dien tijd dat ook de ekster stierf op een morgen van dien grijzen winter. Johan Doxa lag op zijn bed en zag in de rijzende ochtendklaarte hoe zij al meteens te vleugelen begon. Ze klampte zich ongedurig vast aan de gladde randen van den blauwen tabakspot, zakte plots ineen, stortte voorover en rolde op haar rug. Nog bibberden haar pootjes. Ze rok een laatste maal hare keel uit, over het berd van de tafel, en roerde zich daarna niet meer.

Sluiten