Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

een vijffrankstuk in de hand. Hare vingeren beefden.

— « Neen, neen, » stotterde Johan, terwijl zijn hart in tweeën brak.

— « Ssjt! mijn jongen... ik kan ze nu beter missen... dan gij. »

Ze vergezelde hem tot op den drempel van het winkeltje. De dag aaide langs het speelgoed om haar. Johan kuste haar nogmaals en zei:

— « Goedendag, lieve moeder, tot weerziens. »

Ze knikte aldoor met heel kleine oogjes, en, plots, wendde zich af, naar binnen.

En door het mottige weer begon Johan zijn boetvaardige reis. Hij stapte op langs kleine steegjes en zou gauw de Miniemenstraat bereiken. Reeds was hij het Vossenplein voorbij en zag, boven een lagere brokkeling van daken, het fijn uitgesneden klokketorentje der

Sluiten