Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

stem, « den eerwaarden pater Hilarius spreken ? Ik zou gaarne eene retraite doen. »

De pater-poortier was, buiten Johan's verwachting, zoo minzaam als men zich denken kan dat ooit ter wereld een kloosterpoortier mag zijn. Hij had eene uiterst discreete houding en, ware 't niet dat zijn gelaat hoog-gezond opbloeide boven den zwarten baard, scheen uit loutere welgemanierdheid weg te schemeren in de schaduw van de poort. Het bloeiende gelaat echter glimlachte en twee fijne muis-oogjes daarin wenkten vriendelijk: « welkom... welkom...»

De zware deur, die achter Johan met een eiken klop dicht kwam, sloot meer dan het somber gebouw : het docht hem dat de gansche wereld nu voor altijd was gesloten. De pater-poortier ging vóór en leidde Johan Doxa in eene kleine spreekkamer, die ineens vol blauwig licht was. Er stonden een paar nederige stoelen en aan een witgekalk-

Sluiten